بایگانی دسته ی نوشته ها و مقالات

این بخش شامل مقالات درحوزه های علمی، پژوهشی، نوآوری، فناوری، نوآوری باز، جمع سپاری و نظامی است.

دانشمندان تلاش می‌کنند آموزش خنده به ربات ها راشروع کنند و امیدوارند این سیستم بتواند مکالمات طبیعی بین انسان‌ها و سیستم‌های هوش مصنوعی را بهبود بخشد.

خنده اشکال مختلفی دارد؛ از خنده مؤدبانه تا خنده‌های بلند مُسری. دانشمندان در حال توسعه یک سیستم هوش مصنوعی هستند که هدف آن افزودن قابلیت خندیدن به ربات‌ها با روشی صحیح و در زمان مناسب است.

تیم سازنده این ربات خندان که اریکا (Erica) نام دارد، می‌گویند که این سیستم می‌تواند مکالمات طبیعی بین افراد و سیستم‌های هوش مصنوعی را بهبود بخشد.

پلتفرم نوآوری باز کوشا | آموزش خنده به ربات

دکتر کوجی اینو (Koji Inoue)

دکتر کوجی اینو (Koji Inoue) از دانشگاه کیوتو و نویسنده اصلی این تحقیق می‌گوید: ما فکر می‌کنیم که یکی از کاربردهای مهم هوش مصنوعی برقراری ارتباطی همدلانه بین ربات‌ها و انسان‌ها است. ما به این نتیجه رسیدیم که یکی از راه‌هایی که ربات بوسیله آن می‌تواند با کاربران همدلی کند، خندیدن است.

“اینو” و همکارانش تصمیم گرفتند تا به سیستم هوش مصنوعی خود هنر خنده محاوره‌ای را آموزش دهند. آنها داده‌های مربوط به بیش از ۸۰ گفتگوی سریع بین دانشجویان پسر دانشگاه و ربات را که در ابتدا توسط چهار بازیگر زن تازه‌کار از راه دور اداره می‌شد، جمع‌آوری کردند.

داده‌های مربوط به این گفتگوها بر اساس نوع خنده دسته‌بندی شدند و سپس از این داده‌ها برای آموزش یک سیستم یادگیری ماشینی استفاده شد که تصمیم می‌گرفت که آیا زمان مناسبی برای خندیدن هست یا خیر و همچنین نوع مناسب خنده را انتخاب می‌کرد.

محققان می‌گویند که خنده می‌تواند به ساخت ربات‌هایی با شخصیت متمایز کمک کند.

“اینو” می‌گوید: ما فکر می‌کنیم که ربات‌ها می‌توانند شخصیت متمایز خود را از طریق مکالمه و رفتارهایی همچون خندیدن، برقراری ارتباط چشمی، حرکات و سبک صحبت کردن نمایش دهند. اگرچه او افزود که دست‌کم ۲۰ سال طول می‌کشد تا بتوان یک گفتگوی معمولی همچون یک دوست با ربات‌ها داشت.

 

مجتمع نوآوری باز کوشا از تمامی علاقه مندان دراین حوزه وحوزه های مرتبط دعوت می‌کند تا در رویداد های داخلی شرکت کنند.

 شیائومی از اولین ربات انسان نمای خود به نام سایبروان (CyberOne) رونمایی کرد.

این ربات شیائومی در مقایسه با سایبر داگ توانایی‌های پردازشی بیشتری دارد که با توجه به قابلیت‌هایش، منطقی به نظر می‌رسد.

درباره ربات انسان نمای سایبران

این ربات 177 سانتی‌متر قد دارد و وزنش به 52 کیلوگرم می‌رسد.

این ربات با توان هوش مصنوعی پیشرفته اش تشخیص 45 نوع از احساسات انسان، 85 صدای محیطی و همچنین یادگیری قابلیت‌های جدید را دارد.

ربات شیائومی می‌تواند با سرعت 3.6 کیلومتر بر ساعت به سمت جلو حرکت کند.

در این ربات، شیائومی برای هماهنگی بین 21 مفصل از سیستم کنترل اختصاصی خود استفاده کرده است.

این ربات اولین نسل از ربات‌های انسان‌نمای شیائومی است و در آینده قرار است بسیاری از ویژگی های آن توسعه یابد.

این ربات‌ها طبیعتا توانایی رقابت با ربات‌های شرکت بوستون داینامیکس را ندارد، اما از ربات‌ انسان‌نمای تسلا ویژگی‌های بیشتری دارد.

به گفته شیائومی، این ربات برای فروش عرضه نخواهد شد و به عنوان یک پلتفرم تحقیقاتی رباتیک مورد استفاده قرار می‌گیرد.

سایبروان برای اینکه بتواند دنیای اطرافش را ببیند، به نرم افزار تصویربرداری ساخت بخش آزمایشگاه‌های رباتیک شیائومی مجهز شده است.

مجتمع نوآوری باز کوشا از همه علاقمندان در هر حوزه و زمینه ای دعوت می‌کند تا در مسابقات نوآوری و فناوری ما شرکت نمایند

“سیستم پرتاب فضایی”(SLS) قرار است به عنوان بخشی از ماموریت “آرتمیس 1” (Artemis 1) که برای پرتاب در 29 اوت 2022 برنامه ریزی شده، فضاپیمای “اوریون” (Orion) را به فضا ببرد.

این ماموریت به عنوان آزمایشی پیش از اعزام انسان به ماه و فراتر از آن توسط ماموریت های آتی آرتمیس انجام خواهد شد.

در این فرآیند، نقاط عطفی مانند حضور نخستین زن و نخستین شخص رنگین پوست روی سطح ماه وجود خواهند داشت.

در هر حال، همه چیز در مورد ماموریت آرتمیس 1، به شکستن رکوردها مربوط نیست. سیستم پرتاب فضایی، یک محموله ثانویه را نیز حمل خواهد کرد.

این محموله، مجموعه ای از ماهواره ها به اندازه جعبه کفش است که هنگام حرکت به سمت ماه، آنها را پرتاب می کند.

اگرچه سیستم پرتاب فضایی می تواند میزبان 17 آزمایش علمی کوچک باشد، اما محموله آرتمیس 1 از 10 واحد تشکیل خواهد شد.

اگرچه این مکعب ها کوچک هستند، اما نباید پیامدهای بزرگی را که می توانند برای علم داشته باشند، دست کم گرفت.

آنها به جمع آوری نتایجی می پردازند که به هدایت پروژه های آینده کمک می کنند، از فضانوردان پیشگام محافظت می کنند و کمکی برای نظارت بر جهان ما هستند.

این ماهواره های موسوم به “کیوب ست” (Cubesat)، نوعی فضاپیمای کوچک با پتانسیل بالایی برای علوم مبتنی بر فضا، اکتشاف، پشتیبانی مهندسی، رصد زمین و ارتباطات هستند.

کیوب ست ها به دلیل کارآیی، هزینه کم و سازگاری با محموله های بزرگتر، قابل توجه هستند. اگرچه جرم این مکعب ها معمولا بین یک تا 10 کیلوگرم است، اما آنها معمولا با واحدهایی اندازه گیری و طبقه بندی می شوند که هر کدام نشان دهنده مکعبی به اندازه 10 سانتی متر در هر طرف است.

یکی از اهداف کلیدی ماموریت های آرتمیس، ایجاد زیرساختی در فضا، روی ماه و اطراف آن است که امکان انجام دادن ماموریت های فضایی طولانی تر را فراهم می کند. کلیدواژه اصلی این جاه طلبی، پایداری است.

ماهواره آیس کیوب

نوعی از کیوب ست مخصوص ماه موسوم به “آیس کیوب” (IceCube) که در “دانشگاه ایالتی مورهد” (MSU) آمریکا و با مشارکت “مرکز پروازهای فضایی گادرد” (GSFC) ناسا و شرکت “بوسک” (Busek Company) توسعه یافته است، شاید بتواند به تحقق این هدف کمک کند.

این مکعب، از سیستم های پیچیده ای برای بو کشیدن آب و سایر منابع هم در ماه و هم در بالای سطح ماه استفاده خواهد کرد تا به فضانوردان در ماموریت های آینده کمک کند. منابع درجا، نیاز به مواد خامی را که باید به فضا منتقل شوند، کاهش می دهد و این امر باعث می شود تا مأموریت ها مقرون به صرفه تر باشند. حتی می توان از آب روی ماه برای تولید سوخت موشک با هدف بازگشت به زمین یا ماجراجویی بیشتر در منظومه شمسی استفاده کرد.

آیس کیوب که تنها 14 کیلوگرم وزن دارد، یک گردش هفت ساعته به دور ماه خواهد داشت که توسط یک سیستم رانش یونی به حرکت در می آید.

 

ماهواره های کوچکی که قرار است در سفر به ماه حضور داشته باشند

آب در ماه بیشتر به شکل یخ وجود دارد و آیس کیوب، یکی از سیستم های ناسا به نام “BIRCHES” را حمل می کند که می تواند نحوه توزیع این نوع آب را در ماه مورد بررسی قرار دهد.

همچنین، BIRCHES قادر به تشخیص آب در جو نازک ماه موسوم به “اگزوسفر” (Exosphere) است. این قابلیت می تواند به فضانوردان کمک کند تا درک بهتری را در مورد چگونگی جذب و انتشار آب توسط سنگ پوشه روی ماه به دست آورند که مشابه خاک روی زمین است. این کار به نقشه برداری از تغییرات ماه کمک می کند که به گفته ناسا، برای حضور پایدار در ماه بسیار مهم است.

چندین مکعب دیگر ماموریت آرتمیس 1 نیز به آیس کیوب خواهند پیوست تا ماه را به خوبی بررسی کنند.

نقشه بردار هیدروژن قطبی قمری

“نقشه بردار هیدروژن قطبی قمری” (LunaH-Map) که توسط پژوهشگران و دانشجویان “دانشگاه ایالتی آریزونا” (ASU) طراحی شده است، فراوانی هیدروژن را در مناطق سایه دار ماه بررسی خواهد کرد.

کار این سیستم، شامل ایجاد نقشه ای از هیدروژن در مقیاس حدود 10 کیلومتر و ارزیابی مقدار این عنصر محبوس شده در یخ آب است که در دهانه های سایه دار عمیق ماه قرار دارد.

نقشه بردار هیدروژن قطبی قمری

دستگاه اصلی LunaH-Map، یک آشکارساز نوترون است که از یک ماده موسوم به “CLYC” برای تشخیص نوترون های محبوس شده در هسته های اتمی استفاده می کند و به بررسی این موضوع می پردازد که آیا آنها با عنصر هیدروژن تعامل داشته اند یا خیر.

ناسا اعلام کرده است که طی عملیات دو ماهه LunaH-Map، محتوای هیدروژن کل قطب جنوب ماه را نقشه برداری می کند و همچنین، به اندازه گیری محتوای هیدروژن در یک متر زیر سطح ماه می پردازد.

لون آی آر

کیوب ست موسوم به “لون آی آر” (LunIR) شرکت “لاکهید مارتین” (Lockheed Martin) که  قبلا با نام “اسکای فایر” (SkyFire)  شناخته می شد نیز نقشه برداری از سطح ماه را انجام خواهد داد.

لون آی آر توسط “آژانس فضایی اروپا” (ESA) که “مرحله پیشرانه برودتی موقت” (ICPS) را ارائه کرده است، مستقر خواهد شد و حاوی نوعی فناوری است که تصاویری را از سطح ماه می گیرد تا به توصیف ساختار ترکیبی آن و نحوه تعامل آن با فضا کمک کند. این داده ها می توانند به انتخاب مکان های فرود برای ماموریت های آینده ماه و ارزیابی خطرات احتمالی برای فضانوردانی که اقامت طولانی تری در سطح ماه دارند، کمک کنند.

ماهواره های کوچکی که قرار است در سفر به ماه حضور داشته باشند

لون آی آر پس از پرواز، مانورها و عملیاتی را انجام خواهد داد که می توانند به طراحی ماموریت های فضایی آینده، خواه سرنشین دار و خواه بدون سرنشین کمک کنند.

فناوری های برجسته اکتشاف ماه نشان داده اند که فرودگرهای ماه می توانند در اندازه های مختلف و با هزینه های متفاوتی ساخته شوند.

OMOTENASHI

“آژانس کاوش های هوافضای ژاپن” (JAXA)، نوعی کیوب ست موسوم به “OMOTENASHI” را ابداع کرده است که در مجموع 12.6 کیلوگرم وزن دارد و از یک موتور موشک حالت جامد یکبار مصرف به وزن شش کیلوگرم نیرو می گیرد تا یک نانوفرودگر را پرتاب کند که روی سطح ماه فرود می آید.

نانوفرودگر کمی قبل از برخورد، با سرعتی حدود 30 متر در ثانیه حرکت می کند و موشک حالت جامد را پرتاب می کند و سپس، یک کیسه هوا را برای محافظت از آن هنگام فرود باز می کند.

ماهواره های کوچکی که قرار است در سفر به ماه حضور داشته باشند

کیوب ست OMOTENASHI که در زبان ژاپنی به معنای مهمان نوازی است، وقتی روی ماه قرار می گیرد، تابش سطح ماه را اندازه گیری می کند و مکانیک خاک را با استفاده از شتاب سنج ها مورد بررسی قرار می دهد.

این دستگاه ها، ارتعاش یا شتاب را با استفاده از تغییر جرم برای فشرده کردن یک ماده پیزوالکتریک و ایجاد بار الکتریکی متناسب با نیرویی که ماده تجربه می کند، اندازه گیری می کنند.

NEA Scout

ماه تنها جرم اطراف زمین نیست که کیوب ست های آرتمیس 1 قرار است به بررسی آن بپردازند. سیارک های نزدیک به زمین، هدف مشاهدات انجام شده توسط کیوب ست “NEA Scout” هستند که یک ماموریت شناسایی رباتیک برای پرواز در کنار زمین و بازگرداندن اطلاعات از یک سیارک خواهد بود.

کیوب ست NEA Scout پس از پرتاب فضاپیمای اوریون به سوی ماه، توسط سیستم پرتاب فضایی به کار گرفته خواهد شد و سفری دو ساله را برای بررسی سیارک مورد نظر آغاز خواهد کرد.

ماهواره های کوچکی که قرار است در سفر به ماه حضور داشته باشند

عنصر کلیدی این مأموریت، بادبان خورشیدی خواهد بود. بادبان خورشیدی، ماده ای نازک و سبک است که از فوتون های خورشید و حرکت آنها برای به حرکت درآوردن فضاپیمای کوچک استفاده می کند.

هنگامی که کیوب ست به فاصله بین 40 هزار تا 50 هزار کیلومتری هدف خود برسد، سیارک را شناسایی خواهد کرد. در فاصله بین 100 تا 120 کیلومتری از سیارک، NEA Scout از دوربین خود موسوم به “NEACam ” برای ثبت تصاویر و ارسال آنها به زمین استفاده خواهد کرد.

به گفته ناسا، این کار می تواند به تعیین ویژگی های سیارک مانند موقعیت آن در فضا، شکل، چرخش و اندازه گیری میدان گرد و غبار و زباله اطراف آن کمک کند. این اطلاعات می توانند برای ماموریت های آینده نیز سودمند باشند.

EQUULEUS

کیوب ست EQUULEUS نیز توسط آژانس کاوش های هوافضای ژاپن و با همکاری “دانشگاه توکیو” (UTokyo)، برای ماموریت آرتمیس 1 ابداع شده است. هدف آن، بررسی تابش در فضای اطراف زمین است.

کیوب ست EQUULEUS، روش های کنترل مسیر مانند سیستم رانش آب با رانـش کم را به کار می برد که از مایع پیش ران بسیار کمی برای قرار دادن فضاپیما در مدار بین زمین و ماه استفاده می کند.

کیوب سـت از این منطقه، پلاسماسفر زمین را مشاهده خواهد کرد که ناحیه داخلی مگنتوسفر است و پلاسمای خنک را در بر دارد.

ماهواره های کوچکی که قرار است در سفر به ماه حضور داشته باشند

کیوب ست علاوه بر کمک کردن به درک بهتر روش های کم انرژی کنترل مسیر و پروازهای ماه در منطقه زمین-ماه، می تواند اطلاعات حیاتی را ارائه دهد که به محافظت از وسایل الکترونیکی و فضانوردان طی ماموریت های فضایی طولانی مدت کمک می کنند.

یک کیوب ست دیگر آرتمیس 1 نیز آماده جمع آوری اطلاعاتی است که شاید بتوانند از فضانوردان در برابر تشعشعات محافظت کنند.

بیوسنتینل

“بیوسنتینل” (BioSentinel)، کیوب ستی است که به دانشمندان “مرکز تحقیقات ایمز” (Ames Research Center) ناسا امکان می دهد تا تأثیر تشعشع بر موجودات موجود در فضا را بهتر درک کنند.

در این ماموریت از مخمر، به عنوان یک ارگانیسم نمونه استفاده می شود تا دانشمندان بفهمند که تشعشعات پرانرژی چگونه می توانند باعث آسیب رسیدن به DNA شوند.

مخمر به این دلیل انتخاب شد که نه تنها پژوهشگران آن را به خوبی درک می کنند، بلکه نحوه ترمیم آسیب در DNA آن مشابه نحوه انجام شدن این فرآیند در انسان است.

ماهواره های کوچکی که قرار است در سفر به ماه حضور داشته باشند

وقتی بیوسنتینل خارج از مگنتوسفر زمین قرار بگیرد، دو سویه از مخمر “ساکارومایسس سرویزیه” (Saccharomyces cerevisiae) که یکی از آنها آسیب DNA را بسیار بهتر از دیگری ترمیم می کند، ترغیب می شوند تا از ما در برابر تشعشعات شدید خورشید محافظت کنند.

این کیوب ست با وزن 13 کیلوگرم، ماموریت خود را طی حدود 18 ماه انجام می دهد و در مسیر چرخش به دور خورشید، از کنار ماه عبور می کند. این پروژه، نخستین بار در 40 سال گذشته است که در آن موجودات زنده به اعماق فضا فرستاده می شوند.

CuSP

کیوب ست “CuSP” نیز پس از خارج شدن از جو زمین، برای مطالعه ذرات خورشیدی، به دور خورشید خواهد چرخید.

هدف CuSP، مطالعه تشعشعات ستاره ها، بادهای خورشیدی و رویدادهای خورشیدی خواهد بود که می توانند اثراتی بر زمین و محیط اطراف آن داشته باشند؛ از جمله تداخل در ارتباطات رادیویی، آسیب رساندن به تجهیزات الکترونیکی ماهواره و حتی آسیب رساندن به شبکه های برق ما.

ماهواره های کوچکی که قرار است در سفر به ماه حضور داشته باشند

این کیوب ست دارای سه دستگاه است که با کمک آنها می تواند آب و هوای فضایی را پیش از این که به زمین برسد، با مگنتوسفر آن برخورد داشته باشد و باعث ایجاد یک طوفان ژئومغناطیسی مضر شود، بررسی کند.

“طیف نگار یونی فوق گرمایی” (SIS)، ذرات پرانرژی خورشیدی را شناسایی و دسته بندی می کند. این درحالی است که “تلسکوپ الکترون و پروتون کوچک” (MERiT)، ذرات خورشیدی با انرژی بالا را مورد بررسی قرار می دهد و “مغناطیس سنج هلیوم برداری” (VHM)، به نظارت بر قدرت و جهت میدان های مغناطیسی می پردازد.

این سه دستگاه CuSP به همراه یکدیگر به دانشمندان امکان خواهند داد تا چگونگی تغییر فضای بین خورشید و زمین و تأثیر این تغییرات بر سیاره ما را بررسی کنند. همچنین CuSP، روشی را در اختیار دانشمندان قرار می دهد تا عملکرد شبکه ای از کیوب ست های نظارت بر فضا را آزمایش کنند و به بررسی پتانسیل بسیاری از کیوب ست های نظارت بر آب و هوای فضایی بپردازند.

تیم مایلز

کیوب ست “تیم مایلز” (Team Miles)، یکی از جالب ترین سفرها را به سکوی پرتاب همه محموله های ثانویه آرتمیس 1 داشته است و سفر پس از پرتاب آن نیز احتمالا به همان اندازه هیجان انگیز خواهد بود.

این پروژه پس از این که طراحان آن در شرکت های “Miles Space” و “Fluid & Reason LLC”، آن را به چالش “CubeQuest” ناسا وارد کردند، برای پیوستن به اوریون و سیستم پرتاب فضایی انتخاب شد.

ماهواره های کوچکی که قرار است در سفر به ماه حضور داشته باشند

کیوب ست تیم مایلز، از رانشگرهای ابتکاری ید پلاسما استفاده خواهد کرد که امواج الکترومغناطیسی با فرکانس پایین را به عنوان نیروی محرکه به کار می گیرند.

این کیوب ست برای سفر در فاصله حدود 60 میلیون کیلومتر از زمین برنامه ریزی شده است.

تیم مایلز که با کمک یک سیستم رایانه ای پیشرفته پرواز می کند، نرم افزار ارتباطات رادیویی با زمین را نیز آزمایش خواهد کرد.

آرگو مون

کیوب ست “آرگو مون” (ArgoMoon)، توسط “آژانس فضایی ایتالیا” (ASI) طراحی شده و توسط آژانس فضایی اروپا برای پرواز طی ماموریت آرتمیس 1 انتخاب شده است.

این کیوب ست پس از استقرار، به یکی از نخستین کیوب ست های اروپایی تبدیل خواهد شد که مدار زمین را ترک می کند.

ماهواره های کوچکی که قرار است در سفر به ماه حضور داشته باشند

آرگو مون نه تنها توانایی انجام عملیات را نشان می دهد، بلکه هنگام ارسال اوریون به ماه و پرتاب محموله ثانویه، داده ها را جمع آوری می کند.

مشارکت آرگو مون در آرتمیس 1 می تواند یکی از مهم ترین مأموریت های تاریخ اکتشاف فضا و گام بعدی بشریت در جهان را تعریف کند.

مجتمع نوآوری باز کوشا از همه علاقه مندان به مسابقات ایده یابی نوآوری باز دعوت می نماید تا در رویداد های ایده یابی شرکت نمایند.

ارتباط پلتفرم های دیجیتال و ایده پردازی

از طریق رسانه‌های اجتماعی، فرد می‌تواند به طور مؤثرتر و نزدیک‌تری با دیگران تعامل داشته باشد، با این حال، پلتفرم‌های دیجیتال به‌عنوان مختل‌کننده‌ای در دنیای واقعی عمل می‌کنند، که اغلب برای زمان و انرژی شما با هم رقابت دارند.

برای همین است که برای جلب توجه مخاطب، ضروری است که محتوای ارسال شده دارای ارزش باشد و به راحتی قابل درک باشد.

از آنجایی که افرادی که خواهان تعاملات آنلاین هستند، محتوای باکیفیت به منبع حیات رسانه‌های اجتماعی تبدیل می‌شود.

اگر خلاقیت تعاملی خالصی ایجاد کند (لایک، اشتراک گذاری و…) مخاطبانی را جذب می کنید که توجه کامل را جلب خواهند کرد.

متفکران خلاق، یک پلتفرم دیجیتال تعاملی و جذاب تر را ممکن می کنند. آنها به ایده های رسانه های اجتماعی بسیار هوشمندانه نیاز دارند. ایده پردازانی که محتوای اجتماعی ایجاد می کنند که به طور مداوم به جامعه شما اطلاع می دهد و سرگرم می کند، و همچنین «عابران» آنلاین را ترغیب می کنند.

مطالب مرتبط:

ایده چیست؟ ایده پرداز کیست؟

برای موافقت که محتوای هوشمندانه به ایده پردازی نیازمند مهارت های زیر است:

آینده نگری و دیدگاه وسیع

ایده پردازان موفق در حل مسئله استادند. آنها در یافتن راه حل برای مشکلات پیچیده بسیار مؤثرند زیرا مصمم هستند مسائل را از همه دیدگاه ها در نظر بگیرند.

تجارت قدیمی می گوید: “خود را به جای مشتری خود بگذارید.” وقتی با مشکلی مواجه می‌شوند، ایده‌پردازان هنگام فکر کردن به راه‌حل، دیدگاه هر ذینفع را در نظر می‌گیرند، نه فقط به دردسر مشتریان مستقیم خود .

تمایل به مشکلات بزرگ

در مشاغل با هر اندازه، تشخیص اینکه از کجا باید با مشکلات بزرگ و پیچیده شروع کرد دشوار است. ایده‌پردازان به‌جای اینکه آنها را کنار بزنند یا راه‌حل‌های سریع پیدا کنند، مستقیماً به دنبال راه‌حل‌ها یا راه‌های جدید انجام کارها می‌روند. ایده‌پردازان مؤثر به یک یا دو ایده بسنده نمی‌کنند – در واقع، گاهی اوقات صدها ایده ارائه می‌کنند.

به کارگیری حداکثر خلاقیت

ایده پردازان موثر می توانند به دلیل خلاقیت مفاهیم جدید را کشف کنند و مشکلات را حل کنند. همه قادر به خلاقیت هستند. باز کردن خلاقیت شما می تواند به سادگی بیرون قدم زدن، صحبت با افراد یا انجام چیز جدید باشد. با این حال، هدایت خلاقیت امری یکباره نیست. افراد خلاق بخاطر یافتن روش هایی که باعث بیشترین الهام در آنها می شود و سپس پایبندی مداوم به آنها، شناخته شده اند.

پلتفرم نوآوری باز کوشا | ایده پردازان

عالی در خدمات مشتری

مودب و سریع باشید و در ارتباطات خود ارزش ارائه دهید، زیرا مشتریان به برندی که روی ایجاد رابطه با آنها کار می کند پاسخ مثبت می دهند و به طور مداوم مطمئن میشوند که در نتیجه تجربه ای با نام تجاری دارند.

اشتیاق

در زمینه‌ای که همیشه در حال تغییر و تحول است، مهم است که متخصصان رسانه‌های اجتماعی اشتیاق واقعی، حتی وسواس، برای ایجاد بهترین محتوا داشته باشند. گاهی اوقات ممکن است به نظر یک پست کوچک بیهوده در دنیای مصرف محتوای با کیفیت با سرعت بالا باشد، اما کمی اشتیاق و مراقبت دقیق تضمین می کند که محتوای برند شما همیشه مورد استقبال مصرف کنندگان قرار می گیرد.

مجتمع نوآوری باز کوشا از علاقمندان و ایده پردازان دعوت می کند تا در رویدادهای داخلی شرکت نمایند.

تصویر تمام رنگی تلسکوپ جیمز وب این تصویر که با نام “اولین میدان عمیق وب” شناخته می شود، اولین تصویر تمام رنگی است که از نسل بعدی تلسکوپ فضایی جیمز وب منتشر شده است. به گفته ناسا، این واضح ترین تصویر مادون قرمز از جهان دور است که تا کنون تولید شده است.

اولین تصویر از تلسکوپ فضایی جیمز وب

ناسا در روز دوشنبه نمایی جدید خیره کننده از کیهان را به بشریت ارائه کرد – اولین تصویر مادون قرمز در نوع خود آنقدر در کیهان فاصله دارد که ستارگان و کهکشان ها را همانطور که 13 میلیارد سال پیش ظاهر شده اند نشان می دهد.

به گفته ناسا، این تصویر یادآور میدان های عمیق هابل است که برای اولین بار دانشمندان را با عکس هایی از کهکشان های باستانی و به ظاهر نامحدود شگفت زده کرد، خوشه کهکشانی SMACS 0723 را به گونه ای نشان می دهد که 4.6 میلیارد سال پیش ظاهر شد. جرم خوشه کهکشانی در حال بزرگ‌نمایی و تحریف اجرام دورتر در پشت خود است – پدیده‌ای که به عنوان عدسی گرانشی شناخته می‌شود.

تصویررنگی تلسکوپ جیمز وب از کیهان

باتوجه به گفته ناسا، این عکس یک خوشه کهکشانی را به قدری عظیم نشان می‌دهد که نور کهکشان‌های دیگر را در پشت خود منحرف می‌کند، و به‌عنوان ذره‌بین در فضا عمل می‌کند و به JWST اجازه می‌دهد کهکشان‌های دوردست و کم‌نور را بسیار دورتر ببیند.

“این تکه از جهان پهناور، تکه ای از آسمان را می پوشاند که تقریباً به اندازه یک دانه شن است که توسط شخصی روی زمین در طول بازو نگه داشته شده است.”

دانشگاه کالیفرنیا سانتا کروز این تصویر را در قالب بزرگنمایی در دسترس قرار داد و به مردم این امکان را می‌دهد که برای مشاهده دقیق‌تر کهکشان‌ها را بررسی کنند.

استفاده از نور فروسرخ

به گفته مقامات ناسا، با استفاده از نور فروسرخ، این تلسکوپ قادر خواهد بود غبار کیهانی را بریده و دورتر از گذشته را ببیند و اولین کهکشان ها و ستارگانی را که در یک کیهان در حال شکل گیری شکل گرفته اند، آشکار کند و نمایی از برخی کهکشان‌ها و خوشه‌های ستاره‌ای را که قبلاً دیده نشده‌اند، ارائه می‌کند. قدیمی‌ترین نور برخی از این اجرام به حدود 13 میلیارد سال پیش، در روزهای اولیه کیهان، باز می‌گردد.

 

تلسکوپ فضایی هابل

آنچه زمانی برای هابل بود، اکنون برای وب کهکشانی است.

این نقطه عطف مورد انتظار، زمینه را برای بقیه مأموریت 10 میلیارد دلاری تلسکوپ فراهم می کند تا درک ما از چگونگی تکامل کیهان از کهکشان های اولیه تا امروز را مجدداً بررسی کنیم.

این اولین عکس میدان عمیق از مجموعه ای طولانی از تصاویری است که مشابه آن توسط تلسکوپ فضایی هابل گرفته شده است.

اولین میدان عمیق هابل زمانی ایجاد شد که ستاره شناسان در سال 1995 رصدخانه فضایی را به سمت قطعه ای به ظاهر غیر جالب از آسمان نشانه رفتند.

این تصویر – که در طول 10 روز گرفته شده است – مملو از کهکشان هایی بود که برخی از آن ها زمانی شکل گرفتند که کیهان تنها 500 میلیون سال سن داشت.

از آن زمان، اخترشناسان به استفاده از هابل برای گرفتن عکس‌های عمیق از کیهان ادامه داده‌اند و کهکشان‌های بیشتری را در فاصله سال‌های نوری از ما آشکار می‌کنند.

در حال حاضر، انتظار می رود تلسکوپ فضایی جیمز وب همه چیز را در مورد چگونگی درک دانشمندان از تاریخ اولیه کیهان ما تغییر دهد.

 

 

 

مجتمع نوآوری باز کوشا از تمامی علاقه مندان دعوت می کند تا در رویداد ماهواره، نانو ماهواره شرکت نمایند.

 

 
برون سپاری یک روش تجاری است که در آن یک شرکت شخص ثالثی را برای انجام وظایف، رسیدگی به عملیات یا ارائه خدمات برای شرکت استخدام می کند.شرکت خارجی که به عنوان ارائه‌دهنده خدمات یا ارائه‌دهنده  شخص ثالث شناخته می‌شود ، ترتیبی می‌دهد که کارگران یا سیستم‌های رایانه‌ای خود وظایف یا خدمات را در محل در تأسیسات خود شرکت استخدام‌کننده یا در مکان‌های خارجی انجام دهند. 

خدمات برون سـپاری

امروزه شرکت ها می توانند تعدادی کار یا خدمات را برون سپاری کنند . آنها اغلب خدمات فناوری اطلاعات از جمله برنامه نویسی و توسعه اپلیکیشن و همچنین پشتیبانی فنی را برون سپاری می کنند. آنها اغلب خدمات مشتری و تماس با توابع خدمات را برون سپاری می کنند. آن‌ها می‌توانند انواع دیگر کار را نیز برون سپاری کنند، از جمله فرآیندهای تولید، وظایف منابع انسانی و عملکردهای مالی مانند حسابداری و پردازش حقوق و دستمزد. شرکت‌ها می‌توانند کل بخش‌ها، مانند کل  بخش فناوری اطلاعات ، یا فقط بخش‌هایی از یک بخش خاص را برون سپاری کنند.برون سپاری توابع کسب و کار گاهی اوقات انعقاد قرارداد یا برون سپاری فرآیند کسب و کار نامیده می شود.برون سپاری می تواند شامل استفاده از یک ارائه دهنده بزرگ شخص ثالث، مانند شرکتی مانند  IBM  برای مدیریت خدمات فناوری اطلاعات یا زنجیره تامین فدرال اکسپرس برای خدمات لجستیکی شخص ثالث باشد، اما می تواند شامل استخدام پیمانکاران مستقل، کارکنان اداری موقت و مترجمان آزاد نیز باشد.

 

نحوه کار برون سـپاری

برای اینکه یک شرکت به طور موثر مسئولیت ها را برون سپاری کند، مهم است که به همان اندازه که تدارکات را بر شراکت تجاری متمرکز کند. برون سپاری بیش از قراردادهای سطح خدمات مربوط به مدیریت روابط است و یک مشارکت است نه یک پروژه خرید. حفظ و تضمین یک رابطه قابل اعتماد در تلاش های برون سپاری ضروری است و پیچیده تر از ایجاد سطوح خدمات و روابط است.برخی از کارشناسان توصیه می کنند که تاکید بیشتری بر بند خروج از قرارداد خدمات داشته باشید. برای شرکت‌ها مهم است که بدانند چه زمانی قرارداد قراردادی به طور اجتناب‌ناپذیر پایان می‌یابد و اطمینان حاصل کنند که طرف‌های درگیر به تعهدات خود عمل می‌کنند و تا پایان قرارداد پایبند هستند.

دلایل برون سـپاری

شرکت ها اغلب به عنوان راهی برای کاهش هزینه ها، بهبود کارایی و افزایش سرعت، برون سپاری می کنند.

شرکت هایی که تصمیم به برون سپاری می کنند برای به دست آوردن چنین مزایایی به تخصص ارائه دهندگان شخص ثالث در انجام وظایف برون سپاری شده متکی هستند.

اصل اساسی این است که از آنجایی که ارائه دهنده شخص ثالث روی آن کار خاص تمرکز می کند، می تواند آن را بهتر، سریع تر و ارزان تر از شرکت استخدام کننده انجام دهد.

با توجه به چنین مزایایی، شرکت‌ها اغلب تصمیم می‌گیرند که کارکردهای حمایتی را در کسب‌وکارشان برون سپاری کنند تا بتوانند منابع خود را به طور خاص بر شایستگی‌های اصلی خود متمرکز کنند و از این طریق به آنها کمک می‌کنند تا مزیت‌های رقابتی در بازار به دست آورند.

با این حال، برخی از شرکت ها به دلایل دیگری تصمیم به برون سپاری می کنند.

 

 

به عنوان مثالآنها برون سپاری می کنند زیرا قادر به استخدام کارمندان داخلی و تمام وقت با مهارت ها و تجربه تخصصی مورد نیاز برای انجام برخی مشاغل نیستند.شرکت‌ها گاهی اوقات برون سپاری را به عنوان راهی برای انتقال الزامات یا تعهدات قانونی به ارائه‌دهنده شخص ثالث ترجیح می‌دهند.علاوه بر این، شرکت های بیشتری به دنبال برون سپاری ارائه دهندگان به عنوان مراکز نوآوری هستند. بر اساس نظرسنجی برون سپاری Deloitte در سال 2016، 35 درصد از پاسخ دهندگان گفتند که بر سنجش ارزش نوآوری در مشارکت های برون سپاری خود متمرکز هستند.

انواع برون سـپاری

روش های مختلفی برای برون سپاری یک فرآیند تجاری وجود دارد و بسته به فرآیند، ممکن است یکی بر دیگری ارجحیت داشته باشد.

به طور کلی چند نوع مختلف بر اساس فاصله بین دو عضو رابطه وجود دارد. این انواع عبارتند از:

  • روی زمین. جابجایی کار یا خدمات به مکان کم‌هزینه در کشور خود شرکت.
  • فراشورینگ. جابجایی کار یا خدمات به ارائه دهندگان شخص ثالث در خارج از کشور.
  • نزدیک شدنجابجایی محل کار یا خدمات به افراد در مناطق و کشورهای اطراف، اغلب هم مرز.

قراردادهای برون سپاری نیز می توانند از نظر دامنه بسیار متفاوت باشند. برای برخی فرآیندها، مانند برنامه نویسی یا تولید محتوا، استخدام فریلنسرها بر اساس شغل به شغل ممکن است مناسب باشد. شرکتی که کل بخش فناوری اطلاعات خود را برون سپاری می کند، به یک مشارکت بلندمدت با الزامات مشخص شده نیاز دارد.

مثال ها

افزایش استفاده از دستیاران مجازی یکی از روندهایی است که برون سپاری نقش مهمی را ایفا خواهد کرد. بیشتر و بیشتر، شرکت ها از دستیارهای مجازی در سطح کسب و کار برای خودکارسازی فرآیندهای خاص استفاده می کنند. این به معنای افزایش نیاز به برنامه های کاربردی دستیار صوتی تخصصی است. بسیاری از شرکت ها ممکن است به دلایل هزینه و مهارت آن پروژه توسعه را برون سپاری کنند.

اگر شرکت آرژانتینی  بود، و آن کار را “در خارج از کشور” انتخاب کرد، ممکن است برای مثال یک شرکت توسعه در هند یا انگلیس استخدام کند اگر آنها کار را “نزدیک به ساحل” انتخاب کنند، ممکن است با یک شخص ثالث کانادایی یا مکزیکی رابطه برقرار کنند. اگر آنها پروژه را “خشکی” کنند، احتمالاً با یک تجارت نزدیک ارتباط برقرار می کنند یا پیمانکاران مستقل را استخدام می کنند.

هرچه شخص ثالث به شرکت مشتری نزدیک تر باشد، تفاوت های زمانی و فرهنگی کمتری تفاوت ایجاد می کند. از آنجا که توسعه برنامه اغلب یک فرآیند ناهمزمان است، برنامه ریزی دقیق اولویت اصلی نیست و مشتریانی که به دنبال آن کار هستند ممکن است offshoring را به onshoring ترجیح دهند.

 

 

مزایا و معایب برون سـپاری

علاوه بر ارائه هزینه های کمتر و افزایش کارایی، شرکت هایی که برون سـپاری می کنند می توانند مزایای دیگری نیز داشته باشند.با برون سـپاری، شرکت ها می توانند منابعی را آزاد کنند (یعنی پول نقد، پرسنل، امکانات) که می تواند به وظایف موجود یا پروژه های جدیدی هدایت شود که بازدهی بالاتری نسبت به وظایفی که برون سـپاری شده بود را برای شرکت به ارمغان می آورد.همچنین ممکن است شرکت‌ها متوجه شوند که می‌توانند تولید را ساده کرده و/یا زمان تولید را کوتاه کنند، زیرا ارائه‌دهندگان شخص ثالث می‌توانند سریع‌تر وظایف برون‌سـپاری شده را اجرا کنند.با این حال، برون سـپاری می تواند چالش ها و اشکالاتی را برای شرکت ها ایجاد کند.

شرکت هایی که در این حوزه فعالیت می کنند باید قراردادها و روابط مستمر خود را با ارائه دهندگان شخص ثالث به اندازه کافی مدیریت کنند تا از موفقیت اطمینان حاصل کنند. برخی ممکن است متوجه شوند که منابع اختصاص داده شده به مدیریت آن روابط با منابع اختصاص داده شده به وظایف برون سـپاری شده رقابت می کند، در نتیجه احتمالاً بسیاری از مزایای آن را، اگر نگوییم همه، را نفی می کند.

شرکت ها همچنین می توانند متوجه شوند که کنترل خود را بر جنبه هایی از وظایف یا خدمات برون سپاری از دست می دهند.

به عنوان مثال

زمانی که یک شرکت عملکرد مرکز تماس خود را برون سپاری می کند، ممکن است کنترل بر کیفیت خدمات مشتری ارائه شده را از دست بدهد.

حتی اگر قرارداد شرکت با ارائه‌دهنده معیارهای کیفی خاصی را تعیین کند، ممکن است تصحیح یک ارائه‌دهنده برون‌سپاری دشوارتر از تصحیح یک تیم داخلی برای شرکت باشد.

شرکت‌هایی که برون‌سپاری می‌کنند نیز می‌توانند با خطرات امنیتی شدیدی مواجه شوند، زیرا با ارائه‌دهندگان شخص ثالث خود اطلاعات اختصاصی یا داده‌های حساس شرکت را مبادله می‌کنند که ممکن است توسط ارائه‌دهنده برون‌سپاری مورد سوء استفاده، سوء استفاده یا افشای سهوی قرار گیرد.

علاوه بر این، شرکت‌ها ممکن است در وادار کردن کارمندان خود به برقراری ارتباط و همکاری مؤثر با کسانی که برای ارائه‌دهندگان شخص ثالث کار می‌کنند، با مشکلاتی مواجه شوند سناریویی که در صورت فعالیت شخص ثالث در خارج از کشور رایج‌تر است.

اخلاق

برون سـپاری برخی از مسائل اخلاقی را برای شرکت ها نیز مطرح کرده است.

مهمتر از همه، برخی از این عمل به دلیل تأثیر آن بر کارگران انتقاد کرده اند. کارمندان شرکت هایی که تصمیم به برون سپاری دارند اغلب تصمیم برون سـپاری را تهدیدی برای امنیت شغلی خود می دانند.

در بسیاری از موارد، این ترس موجه است زیرا آنها شغل خود را به خاطر کارگرانی که ممکن است حقوق کمتری دریافت کنند و مزایای کمتری دریافت کنند، از دست می دهند.

این سناریو همچنین انتقادات عمومی و همچنین سیاستمداران و رهبران کارگری را برانگیخته است.

شرکت ها همچنین ممکن است در نتیجه تصمیمات خود برای برون سپاری با تبلیغات منفی روبرو شوند، به طوری که مشتریان و عموم مردم این حرکت را راهی برای کاهش دستمزد و مزایای کارگران یا راهی برای کنار گذاشتن مقررات زیست محیطی، مالی یا ایمنی می دانند.

 

برون سـپاری در مقابل برون سـپاری

شرکت ها ممکن است در مقابل برون سـپاری تصمیم بگیرند و در عوض به برون سپاری روی آورند .

همانطور که از نام آن پیداست، تامین منابع به عمل انجام دادن کارکردهایی توسط تیم‌های داخلی اشاره دارد که می‌تواند توسط شرکت‌های خارجی یا مخاطبین انجام شود. بنابراین، برون سپاری را می توان در مقابل برون سـپاری در نظر گرفت.

گاهی اوقات تامین منابع شامل استخدام کارمندان جدید، چه به صورت دائم یا موقت، برای اجرای وظایفی است که منبع یابی می شود.

شرکت‌ها ممکن است نیاز به سرمایه‌گذاری در تجهیزات، سخت‌افزار و نرم‌افزار جدید در هنگام تامین منابع داشته باشند، و همچنین ممکن است نیاز به مهندسی مجدد فرآیندهای تجاری داشته باشند.

روندهای برون سـپاری و جهت گیری های آینده

اگرچه برون سـپاری به عنوان راهی برای کاهش هزینه ها و به دست آوردن کارایی تلقی می شد، اما به طور فزاینده ای به یک ابزار استراتژیک برای شرکت ها تبدیل می شود.

شرکت‌های پیشرو می‌دانند که برون‌سـپاری برخی از کارکردها می‌تواند به آنها کمک کند تا با اجازه دادن به آنها برای دسترسی به تخصص یا فناوری‌های نوآورانه‌ای که در داخل خود ندارند، مزیت رقابتی کسب کنند.

یا با کمک به آنها در ارائه سریعتر محصولات یا خدمات؛ یا اینکه آنها را قادر می سازد تا منابع را به حوزه هایی از کسب و کار که حیاتی ترین هستند منتقل کنند. برون سـپاری هم کارایی هزینه و هم افزایش انعطاف پذیری حجم کار را ارائه می دهد.

جمع بندی

امروزه بسیاری از سازمان‌ها برون‌ سپاری را امری ضروری و حتی نجات‌دهنده می‌دانند و بسیاری دیگر آن را کاری غیرمنطقی می‌پندارند و ترجیح می‌دهند تا خود تمامی کارها را انجام دهند. در این میان باید رویکردی مناسب را اتخاذ کرد، پیش از ارزیابی اینکه شما به برون‌سپاری نیاز دارید یا نه، باید به درک درستی از مفاهیم برون‌سپاری، نحوه تخصیص ریسک‌ها، نوع قرارداد، برآورد هزینه و نیازهای سازمان و مزایای و معایب آن دست یابید تا بتوانید در شرایط پیش آمده تصمیم درستی اتخاذ کنید.

 

 

 

مطالب مرتبط

هم آفرینی 

ارتباط برون سپاری و فریلنسینگ

هر محصولی که در زندگی روزمره خود استفاده می کنید. از چند سال پیش برنامه ریزی و ساخته شده. نوآوری شما می تواند برگه ی موفقیت شما در دنیای کسب و کار باشد و می توانید فرصت هایی را پیدا کنید که هرگز فکرش هم نمی کردید.

شروع این مسیر آسان نیست، اما اولین قدم برای تبدیل ایده به محصول، به اشتراک گذاری آن است. در ادامه نکته هایی خواهیم گفت که واقعا مهم هستند.

چالش‌های تبدیل ایده به محصول

برخی از مهم‌ترین چالش‌های تبدیل ایده به محصول که اکثر فناوران و نوآوران با آن روبرو هستند، عبارت اند از:

زمان‌بندی اشتباه و ناصحیح در ارائه اختراع و محصول خود به بازار

موفقیت در دنیای نوآوری به معنای تدوین یک زمانبندی دقیق و بررسی آن است.

اگر خیلی منتظر بمانید که یک ایده را عملی کنید، احتمالاً با کمک اخبار و رسانه‌ها، متوجه خواهید شد که آن ایده توسط شخص یا گروه دیگری به اجرا درآمده است.

در طرف دیگر، ممکن است که ارائه یک ایده و اختراع قبل از رواج فرهنگ آن، باعث عدم استقبال شود. شما با یک زمانبندی صحیح، می‌توانید در این زمینه با موفقیت روبرو شوید.

البته در این زمینه برخی هم بر این باورند که استقامت کردن در یک بازار جدید، رمز موفقیت است، پس اگر در حال حاضر زیاد در کار خود موفق نیستید، نگران نباشید و تنها سعی کنید با کمک شیوه‌هایی مثل جذب سرمایه در بازار استقامت کنید.

 

آگاه‌سازی مخاطبان از وجود اختراع و محصول

موضوع مهم دیگری که در واقع یک چالش برای فناوران است، عدم آگاهی از شیوه ارائه و توصیف محصول برای مخاطبان است.

در واقع مخترع و یا کسی که ایده دارد، با این چالش روبرو است که چگونه محصول خود را به مخاطبان برساند.

براساس نظرات کارشناسان، چالش اصلی خود مخترعین هستند که با تمرکز بیش از حد روی یک محصول، کاری می‌کنند که برنامه ای برای بازاریابی آن وجود نداشته باشد.

در نظر گرفتن بودجه تبلیغاتی و یا یک استراتژی بازاریابی با توجه به نوع محصول، می‌تواند باعث شود که مخترع از این چالش به خوبی عبور کند.

آگاه‌سازی مخاطبان از وجود اختراع و محصول

نکاتی برای موفقیت در تبدیل ایده به محصول

تنها حرکت نکنید

مراحل زیادی در روند اختراع و تبدیل ایده به محصول دخیل است که باعث می‌شود به تنهایی طی کردن آن، سخت و دشوار باشد.

شما می‌توانید دنبال فرد یا افرادی باشید که به عنوان تیم با شما کار کنند و همه در سود یا نتیجه نهایی شریک باشند.

تیمی کار کردن و داشتن انگیزه بالا، باعث می‌شود که خیلی سریع تر از آنچه که تصورش را بکنید، به موفقیت برسید.

 

برای انجام تحقیقات خود، زمان صرف کنید

اختراع یک محصول نیاز به تحقیقات اولیه، صبر و انعطاف‌پذیری زیادی دارد.

هرقدر که بیشتر بر روی دانش مورد نیاز برای یک محصول وقت بگذارید، احتمال آن که اختراع موفق تری داشته باشید، بیشتر خواهد بود.

شما می‌توانید با انجام تحقیقات لازم برای یک محصول در هنگام ثبت اختراع و یا گرفتن گواهی‌های لازم، تحقیقات خود را به عنوان اسناد ارائه کنید.

در نظر داشته باشید که تحقیق در مورد مالکیت معنوی ایده یا مالکیت تجاری یک محصول، اصلاً وقت تلف کردن نیست، بلکه به جلوگیری از چالش‌های احتمالی در آینده کمک زیادی می‌کند.

یک نمونه اولیه بسازید

هنگامی که تحقیقات اولیه را انجام داده و یا یک تیم اجرایی پیدا کردید، نوبت به ساخت نمونه اولیه می‌رسد.

نمونه اولیه محصول شما، در واقع یک محصول تستی است که با انجام آزمایشات لازم روی آن ایرادات را شناسایی می‌کنید.

هیچ اختراع موفقی، قبل از انجام کامل تست محصول به تولید حداکثری نرسیده‌ است. اگر ایده ای دارید که از آن نمی‌توانید یک محصول اولیه بسازید، احتمالاً باید به کلی آن را فراموش کنید.

 

شرکت‌ها و کارخانجات بزرگ دنیا همین مراحل را برای تبدیل ایده به محصول طی می‌کنند

کارخانه‌های بزرگ لوازم خانگی در دنیا مثل ال جی (LG)، اسنوا (Snowa) ، سامسونگ (SAMSUNG) و یا کارخانه‌های فناوری محوری مثل مایکروسافت (Microsoft) و اپل (Apple) و … با ایجاد آزمایشگاه‌های مجهز و تیم‌های تحقیقاتی قبل از تولید محصولات جدید خود مانند ماشین ظرفشویی، ماشین لباسشویی، یخچال و فریزر، موبایل جدید و … برای انجام آزمایش‌های لازم از ایده‌های خود نمونه‌های اولیه تولید می‌کنند.

 

 

مجتمع نوآوری باز کوشا از علاقمندان و ایده پردازان دعوت می کند تا در رویدادهای داخلی شرکت نمایند.

 

همه افراد ایده هایی برای راه اندازی کسب و کار به ذهنشان خطور می کند که احساس می کنند قابلیت اجرا دارد. عده ای فقط ایده را در حد انتزاعی در ذهن خود می پرورانند و اقدامی جهت پیاده سازی آن به عمل نمی آورند. تعدادی از افراد گام های کوچکی را بر می دارند و کار را رها می کنند؛

ولی افرادی هم هستند که برای اجرا مصمم هستند. عده ای نیز از ابراز ایده خود هراسانند و هم به دنبال گرفتن مشاوره هستند و هم نمی خواهند که ایده خود را بیان کنند!

سنجش ایده

یک مسئله مهم که افراد باید به آن توجه کنند این است که اگر ما الان داریم به ایده ای فکر می کنیم.

باید مطمئن باشیم که افرادی در شهر خودمان هستند که با این ایده فکر کرده اند و حتی ایده را اجرا کرده اند و به هر دلیلی ناموفق بوده اند و حتی اسمی از آن ها وجود ندارد.

پس در نهایت ما خیلی نباید در این مرحله وقت خود را صرف کنیم چون یک ایده خیلی ساده با یک اجرای خوب ممکن است نتایج شگفت انگیزی را به دنبال داشته باشد.

خیلی از وقت ها برای ما پیش آمده که با کسب و کارهای موفق روبرو شده ایم که حتی ایده اولیه آن به ذهن ما خنده دار بوده ولی الان قابل احترامه چون که به نحوه شایسته ای اجرا شده است.

تحلیل رقبا

یکی از راه هایی که برای سنجش ایده وجود دارد؛ بررسی و تحلیل رقبا می باشد. بخصوص اگر شما بخواهید کسب و کار خود را بر اساس ایده اجرا شده ولی با کیفیت بالاتر پایه ریزی نمایید. بررسی نقاط قوت و ضعف رقبا در طراحی ویژگی های کسب وکارتان کمک شایانی خواهد نمود.

امروزه پلتفرم های آنلاینی وجود دارد که مشتریان در مورد کالاها و خدمات مختلف ابراز نظر و تجارب خود را به اشتراک می گذارند. بررسی نظر مشتریان در این پلتفرم ها می تواند دید بهتری از رقبا به شما بدهد.

تحلیلSWOT 

تحلیل SWOT، تکنیک رایجبی برای سنجش ایده است که برای تحلیل نقاط قوت، نقاط ضعف، فرصت‌ها و تهدیدهای کسب‌وکارها مورد استفاده قرار می‌گیرد.
نقاط قوت هر کسب و کاری با توجه به نوع خدمات و محصولاتی که ارائه می دهد، مشخص می‌شود. در واقع نقطه قوت فعالیتی است که آن کسب و کار به خوبی و بهتر از بقیه انجام می‌دهد.
نکته مهم این است که در تحلیل نقاط قوت رقبا برخی اوقات ما دچار انحراف از واقعیت می شویم به این دلیل که برخی از نقاط قوت رقبا غیر ملموس است و تخمین ما را دچار انحراف می نماید.
مجتمع نوآوری باز کوشا | تحلیلSWOT 

تحلیلSWOT

برای مثال
شما از میزان دقیق فروش رقبا، منابع داخلی مانند مهارت و دانش کارکنان، استراتژی تبلیغات آن ها یا میزان اعتبار برند آن ها اطلاع ندارید.
نقاط ضعف کسب و کارها در واقع فعالیت هایی است که به طور کلی انجام نمی شود و یا به طور ناقص صورت می پذیرد و در نتیجه مشتریان ناراضی به رقیب روی می آورند بدون اینکه حتی اعتراض خود را علنی کنند.
فرصت ها در واقع نقاطی است که از چشم رقیبان دور مانده و اگر به آن ها توجه شود توفیق های قابل توجهی را برای کسب وکار به ارمغان می آورد.
منظور از تهدید، ریسک‌های پیش رو در تصمیم گیری‌ها و یا شرایط خاصی در بازار است که ممکن است حیات کسب وکار را تحت تأثیر قرار دهد.
مجتمع نوآوری باز کوشا از همه علاقه مندان به مسابقات ایده یابی نوآوری باز دعوت می نماید تا در رویداد های ایده یابی شرکت نمایند.

یکی از موضوعات مهم عرصه خط‌مشی فضای مجازی، «زیرساخت‌های فضای مجازی» است؛ مقصود از زیرساخت‌های ٖآن شامل هر آن چیزی است که لازمه حیات و تداوم این عرصه زندگی بشری است. در یک دسته‌بندی کلی به دو گروه طبقه‌بندی می‌شود:

فضای مجازی-مجتمع نوآوری باز کوشا

 

 

  1. زیرساخت‌هایی که به سبب اینترنت و شبکه وب به آن‌ها نیاز است. که خود مشتمل بر سه دسته است:
    • زیرساخت‌های مخابراتی که ترافیک شبکه از مجرای آن جریان می‌یابد.
    • زیرساخت‌های فنی اینترنت و استانداردها و خدمات اینترنت (نظیر TCP/IP و DNS ها و SSL )
    • استانداردهای محتوا و استانداردهای برنامه‌ها (نظیر زبان‌های برنامه‌نویسی)
  2. زیرساخت‌هایی که جهت تأمین امنیت و پایداری عملکرد زیرساخت‌های گروه اول به آن‌ها نیاز است. (نظیر امنیت فضای مجازی، رمزنگاری و …)

 

الگوریتم‌های شبکه اجتماعی چگونه کار می‌کنند؟

در سال‌های اخیر، الگوریتم‌های شبکه‌‌های اجتماعی نقش مهمی در اولویت‌بندی نمایش پست‌ها برای کاربرها داشته‌اند. این الگوریتم‌ها وابسته به یادگیری ماشین هستند.

این روزها حتما زیاد کلمه‌ی الگوریتم را می‌شنوید. بر اساس تعریف، الگوریتم‌ها مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها هستند. در این مقاله، به چگونگی عملکرد الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی اشاره می‌کنیم.

الگوریتم‌های شبکه‌ی اجتماعی چگونه کار می‌کنند؟

منظور از الگوریتم شبکه‌‌های اجتماعی، الگوریتم‌های فید (خوراک) هستند که تصمیم می‌گیرند کدام پست‌ها در تایم‌لاین شما ظاهر شوند. شرکت‌های شبکه‌‌ی اجتماعی از الگوریتم‌های زیادی استفاده می‌کنند. الگوریتم‌های فید از یادگیری ماشین برای پیش‌بینی پست‌های موردعلاقه‌ی کاربران و نمایش آن‌ها روی صفحه‌شان استفاده می‌کنند. اغلب پلتفرم‌های شبکه‌ی اجتماعی به‌ویژه اینستاگرام امکان انتخاب فید الگوریتمی و فید تاریخی را به کاربران می‌دهند.

در حالت الگوریتمی، پست‌ها بر اساس انتخاب الگوریتم نمایش داده می‌شوند. از طرفی در حالت ترتیب تاریخی، پست‌ها بر اساس مهرهای زمانی سازمان‌دهی می‌شوند. درنتیجه فید اینستاگرام ممکن است پستی که فکر می‌کند مخاطب خواهد داشت، قبل از پستی نمایش دهد که چند دقیقه پیش ارسال شده است.

پلتفرم‌های شبکه‌ی اجتماعی برای رسیدن به این نتایج، داده‌های پست‌هایی که در گذشته با آن‌ها تعامل داشتید و پست‌های ترندشده و پست‌های دارای اسپانسر را دریافت می‌کنند. الگوریتم‌ها معمولا داده‌های زیادی را بررسی می‌کنند. همچنین، پلتفرم‌ها می‌توانند اطلاعات را بر اساس پست‌هایی که دوستانتان لایک می‌کنند و تاریخچه‌ی جستجو در سایت‌های دیگر و حتی مدت‌ زمان نگاه کردن به یک پست جمع‌آوری کنند. الگوریتم با ترکیب این داده‌ها، می‌تواند پست‌های موردعلاقه‌ی شما را پیش‌بینی کند.

 

چرا پلتفرم‌های شبکه‌ی اجتماعی از الگوریتم‌ها استفاده می‌کنند؟

پلتفرم‌های شبکه‌ی اجتماعی به یک دلیل از الگوریتم‌ها استفاده می‌کنند: مخاطب زمان بیشتری در پلتفرم سپری کند. برای مثال، با دیدن یک پست موردعلاقه‌ی خود به‌دنبال پست‌های مشابه می‌روید. این ویژگی ذاتی انسان است؛ اما چرا پلتفرم‌های شبکه‌ی اجتماعی می‌خواهند مخاطب زمان بیشتری در آن‌ها سپری کند؟ پاسخ به این سؤال به هدف اصلی هر کسب‌وکاری بازمی‌گردد: درآمدزایی.

هرچقدر زمان بیشتری مشغول مرور پست‌ها در یک شبکه‌ی اجتماعی شوید، تبلیغات بیشتری برایتان نمایش داده می‌شوند. برای مثال، اگر به‌ازای هر سه پست اینستاگرام یک تبلیغ ببینید، هر چقدر بیشتر در اینستاگرام بمانید، تبلیغات بیشتری خواهید دید.

هر وقت تبلیغی را در شبکه‌های اجتماعی ببینید، درآمد این پلتفرم افزایش می‌یابد. تنها دیدن تبلیغات هم impression (برخورد) گفته می‌شود. پلتفرم‌های شبکه‌های اجتماعی بر اساس ایمپرشن‌ها کسب درآمد می‌کنند؛ درنتیجه هر بار که تبلیغی را می‌بینید، پلتفرم شبکه‌ی اجتماعی به درآمدی می‌رسد. این درآمد‌ها با کلیک روی تبلیغات و دیدن آن‌ها افزایش می‌یابند.

همچنین، دلیل عمده‌ی دیگری برای ماندن در شبکه‌‌های اجتماعی وجود دارد و آن استفاده‌ی طولانی‌مدت است. پلتفرم‌های شبکه‌ی اجتماعی می‌خواهند از اپلیکیشن‌هایشان بیشتر استفاده کنید. بدین‌ترتیب در بلندمدت به درآمد تبلیغاتی بیشتری می‌رسند؛ اما بازهم این روند کمی پیچیده‌تر از آن است که به نظر می‌رسد. شرکت‌های شبکه‌ی اجتماعی به‌دنبال کاربران فعال هستند. وجود کاربر فعال برای شرکت‌های شبکه‌ی اجتماعی حیاتی است؛ زیرا از این کاربرها برای تنظیم نرخ تبلیغات، جذب سرمایه و ارزیابی موفقیت خود استفاده می‌کنند.

 

آیا شرکت‌ها واقعا پست‌های مخاطبان را کنترل می‌کنند؟

به یاد داشته باشید که شرکت‌های شبکه‌ی اجتماعی به‌طور شدید و محدود محتوای قابل نمایش را کنترل نمی‌کنند. هر الگوریتم پلتفرم برای نمایش محتوای مرتبط طراحی شده است تا پلتفرم‌ها به درآمد برسند. این الگوریتم‌ها خود به تکامل می‌رسند و این فرایند بخشی از ماهیت یادگیری ماشین است. الگوریتم بدون نیاز به ناظر انسانی انتخاب می‌کند چه محتوایی را ببینید. هیچ شخصی در شرکت‌های شبکه‌ی اجتماعی پشت میز ننشسته تا محتوای قابل نمایش را انتخاب کند. ازآنجاکه هر پلتفرم الگوریتمی دارد و هدفی برای آن در نظر گرفته است، خود شرکت نمی‌تواند محتوای قابل نمایش را انتخاب کند.

فیدهای الگوریتمی همچنین باعث می‌شوند محتوای دلخواهتان را از دست ندهید. الگوریتم‌های اینستاگرام و توییتر بر ترتیب پست‌ها تأثیر می‌گذارند. این یعنی هیچ محتوایی را مخفی یا پاک نمی‌کنند؛ درنتیجه پست‌های جذاب‌تر برای مخاطب در صدر فهرست نمایش داده می‌شوند.

مشکل الگوریتم‌های شبکه‌ی اجتماعی اعتیادآور بودن آن‌ها است. شبکه‌ی اجتماعی نمونه‌ای برجسته از عادتی اعتیادآور است و می‌تواند به مشکلات روحی روانی بینجامد. گرچه این ادعا ثابت نشده است، بسیاری از افراد معتقدند الگوریتم‌های شبکه‌ی اجتماعی با تقویت حلقه‌ی بازخورد که باعث ماندن طولانی‌مدت افراد در شبکه‌های اجتماعی می‌شوند، این مشکل را تشدید می‌کنند. درعین‌حال، الگوریتم‌ها به‌دلیل هدایت مردم به‌سمت محتوای افراطی و اخبار جعلی و تحریک احساساتشان سرزنش شدند.

واضح است توازن خوبی برای حفظ کاربران در شبکه‌های اجتماعی برقرار است و این توازن به‌دلیل عملکرد الگوریتم‌ها است، نه افراد واقعی.

اثربخشی الگوریتم‌های شبکه‌ی اجتماعی

الگوریتم‌ها در پیش‌بینی تمام محتویات موردعلاقه‌ی کاربران در شبکه‌های اجتماعی موفق نیستند. گاهی اوقات پیش‌بینی این الگوریتم‌ها غلط از آب درمی‌آید و محتوای آزاردهنده‌ای برایتان نمایش می‌دهند. الگوریتم‌ها هم با مشکلاتی روبه‌رو هستند؛ اما اغلب اوقات اهداف شبکه‌های اجتماعی را برآورده می‌سازند.

 

 

مجتمع نوآوری باز کوشا از همه علاقه مندان در حوزه فناوری فضای مجازی دعوت می کند تا در فراخوان کوشا شرکت نمایند.

هوش مصنوعی چیست؟

خیلی از افراد هنوز هم با شنیدن این واژه به ربات ها فکر می کنند و تصور می کنند که منظور از هوش مصنوعی همان ربات های بی احساسی هستند که برای انجام راحت تر کارها طراحی شده‌اند.

که قرار است در آینده جای انسان ها را بگیرند. مسئول این نوع تفکر به احتمال زیاد فیلم های علمی و تخیلی است اما واقعیت با آنچه که تصور می شود تفاوت دارد.

هوش مصنوعی به انگلیسی Artificial intelligence که به طور مخفف آن را AI نیز می‌نامند، در واقع تکنولوژی است که به نحوی قابلیت تفکر دارد.

البته این قابلیت تفکر با چیزی که ما به عنوان تفکر انسانی می‌شناسیم تا حد زیادی تفاوت دارد، اما در حقیقت سعی دارد تا از آن تقلید کند.

 

پلتفرم نوآری باز کوشا | هوش مصنوعی

اهداف هوش مصنوعی

اساس AI آن است که هوش انسان و طریق کار آن به‌گونه‌ای تعریف شود که یک ماشین بتواند آن را به راحتی اجرا کند.

وظایفی که بر آن محول می‌شود را به درستی اجرا کند. هدف هوش مصنوعی در حقیقت بر سه پایه استوار است:

  1.  یادگیری
  2.  استدلال
  3.  درک

AI شاخه گسترده ای از علوم رایانه است که مربوط به ساخت ماشین های هوشمند با توانایی انجام وظایفی است که معمولاً به هوش انسان نیاز دارند.

هوش مصنوعی یک علم میان رشته ای با چندین رویکرد است، اما پیشرفت در یادگیری ماشین و یادگیری عمیق باعث ایجاد تغییر الگوی تقریباً در هر بخش از صنعت فناوری می شود.

پلتفرم نوآری باز کوشا | هوش مصنوعی

هوش مصنوعی در صنایع دفاعی ایران

  • پهپاد شناسایی ایران مجهز به رادار فشرده و حسگر‌های تصویربرداری هستند.
  • می‌توانند حجم زیادی از داده‌های نظارتی را به یک پردازنده اطلاعات متمرکز و هوشمند هدایت کرده و آگاهی موقعیتی وسیع‌تری را ایجاد کنند.
  • یکی از این پهپاد‌در این زمینه پهپاد شناسایی و رزمی شاهد ۱۸۱ است
  • که با ۶۰ درصد شباهت بهشاهد ۱۷۱ یا همان RQ-۱۷۰ ایرانی است و طی سال‌های گذشته به صورت انبوه در نیروی هوا فضای سپاه تولید شده است.

کاربردهای هوش مصنوعی در حوزه نظامی

  • بهره‌گیری از  (AI) در حوزه نظامی با شروع قرن جدید میلادی در میان کشور‌ها به رقابتی منجر شده که خود باعث پیشرفت و ارتقای نسل جدید تجهیزات نظامی، از جمله پهپاد‌ها و هواپیما‌های رادار گریز یا بمب‌های هوشمند با هدایت لیزر شده است.
  • AI می‌تواند به هواپیما‌های بدون سرنشین اجازه دهد تا با خلبان خودکار به مکان‌های از پیش تعیین شده پرواز کرده و سپس بر اساس فناوری تشخیص تصویر، هدف‌گیری را انجام دهند.

هوش مصنوعی ـمجتمع نوآوری باز کوشا

پدیده هوش مصنوعی

  • پدیده هوش مصنوعی بر پایه علوم رایانه‌ای ایجاد شده تا مانند انسان کار کند. Artificial intelligence که از آن با نام (AI) نیز یاد می‌کنند، در واقع تکنولوژی است که قابلیت تفکر دارد.
  • اما اولین جرقه‌های شروع استفاده از AI به سال‌های جنگ جهانی دوم بر می‌گردد که از قضا اولین شروع هم در صنایع نظامی و تجهیزات امنیتی و تولید محصولی به نام انیگما «enigma» بود.
  • نیرو‌های آلمانی در این جنگ برای رمز نگاری و ارسال ایمن پیام‌ها از ماشین انیگما استفاده می‌کردند.
  • اما پس از مدتی مرکز شنود الکترونیک انگلستان موسوم به اولترا «ultra» با کمک دانشمندان انگلیسی رمز دنباله‌ای ماشین انیگما را شکست تا سهم بسزایی در نتیجه و حتی کاهش مدت‌زمان جنگ جهانی دوم ایفا کند و ورق جنگ جهانی دوم را برگرداند.

پیدایش هوش مصنوعی

1943 : McCulloch & Pitts  مدل مداری بولی از ذهن

1950 : Turing  «ماشین‏های محاسباتی و هوشمندی»

1957 : نشت درDartmouth  : پیدایش AI

دهه 50 : اولین برنامه ‏های AI ،شامل برنامه Samuel برای بازی checker ،برنامهNewell  و Simon با نام Logic Theorist ،و Geometry Engine نوشته شده توسط Gelernte و …

1965 : الگوریتم كامل Robinson برای استدلال منطقی

1966-73 : پیدایش مشکلات محاسباتی ،توقف تحقیقات بر روی شبكه‏های عصبی

1969-79 : پیدایش سیستم‏های اولیه مبتنی بر دانش

1986 : محبوبیت مجدّد شبكه‏های عصبی

1987 : تبدیل شدن هوش مصنوعی به یک علم

 

مجتمع نوآوری باز کوشا از همه علاقمندان به مسابقات ایده یابی دعوت می نماید تا در  رویداد ایده و طرح در حوزه ـ هوش مصنوعی در صنعت دفاعی کوشا شرکت نمایند

 

ماسک‌ها به همان اندازه که در همه‌گیری کووید-۱۹ کنونی پر اهمیت هستند بر محیط‌ زیست نیز اثر می‌گذارند. اکنون دانشمندان روشی جدید برای استفاده از ماسک‌های قدیمی یافته‌اند و آن استفاده از آنها برای ساخت باتری‌های کم‌هزینه، انعطاف‌پذیر و کارآمد است.

ساخت باتری با استفاده از ماسک ـ مجتمع نوآوری باز کوشا

استفاده از پسماند ماسک ها

به گزارش مجتمع نوآوری باز کوشا و به نقل از نیواطلس، تجهیزات حفاظتی شخصی یکی از مهمترین سلاح‌های ما در برابر ویروس سارس-کوو-۲ هستند اما متاسفانه برای ایجاد حداکثر محافظت، این تجهیزات باید به صورت یک بار مصرف استفاده شوند و این کار باعث ایجاد حجم زیادی از پسماند می‌شود. مطالعه‌ای که در سال ۲۰۲۰ انجام شد نشان می‌دهد که در روزهای آغاز همه‌گیری ماهانه ۱۲۹ میلیارد ماسک مورد استفاده قرار می‌گرفته است. این ماسک‌ها در نهایت سر از محل‌های دفن زباله، اقیانوس‌ها و سایر محیط‌ها در می‌آوردند و یا می‌سوختند و گازهای سمی تولید می‌کردند به همین دلیل دانشمندان در حال یافتن راه‌هایی برای بازیافت ماسک‌ها و تبدیل آنها به موارد کارآمد مثل مصالح راه‌سازی هستند و در این راستا یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که می‌توان آنها را برای ساخت باتری‌هایی مناسب مورد استفاده قرار داد.

 

مراحل ساخت باتری

ابتدا محققان ماسک‌ها را با استفاده از امواج فراصوت ضدعفونی کردند و سپس آنها را درون جوهری ساخته شده از گرافن فرو بردند. در مرحله بعد ماسک‌ها فشرده شده و تا دمای ۱۴۰ درجه‌ سانتی‌گراد حرارت دیدند و تبدیل به ساختارهای گلوله‌ای-شکل رسانا شدند که می‌توان از آن به عنوان الکترود در باتری استفاده کرد. این گلوله‌ها توسط لایه‌ای عایق که آن هم از ماسک ساخته شده است از هم جدا می‌شوند. سپس همگی درون یک محلول الکترولیت قرار می‌گیرند و در نهایت یک روکش محافظ که از سایر ضایعات پزشکی ساخته شده روی آنها قرار می‌گیرد.

این باتری‌ها به طور قابل توجهی کارآمد هستند و محققان ادعا می‌کنند که به چگالی انرژی ۹۹.۷ وات ساعت بر کیلوگرم دست یافته‌اند.

این میزان نزدیک به چگالی انرژی باتری‌های لیتیوم-یون رایج است که چگالی انرژی آن‌ها بین ۱۰۰ تا ۲۶۵ وات ساعت بر کیلوگرم است.

محققان با افزودن نانوذرات پروسکایت کلسیم-کبالت به الکترودها موفق شدند این باتری‌ها را بهبود بخشند.

این کار چگالی انرژی باتری‌ها را بیش از دو برابر کرد و آن را به ۲۰۸ وات ساعت بر کیلوگرم رساند. بهترین نسخه باتری پس از ۱۵۰۰ چرخه ۸۲ درصد ظرفیت خود را حفظ کرد و برای بیش از ۱۰ ساعت با ولتاژ بالای ۰.۵۴ ولت انرژی رسانی کرد.

تیم سازنده می‌گویند که این باتری‌ها مزایای دیگری نیز دارند. استفاده از پسماندها به معنای ارزان بودن آن‌ها است و همچنین می‌توان آن را با قطر کم، انعطاف‌پذیر و در صورت نیاز یک بار مصرف ساخت.

 

مجتمع نوآوری باز کوشا از همه علاقمندان در هر حوزه و زمینه ای دعوت می‌کند تا در مسابقات نوآوری و فناوری ما شرکت نمایند

 

 

پس از گذشت چند دهه از مطرح شدن ایده ساخت کامپیوترهای کوانتومی، به نظر می‌رسد که نتایج مثبتی حاصل شده است؛ اما کامپیوتر کوانتومی چیست و پردازش کوانتومی چگونه خواهد بود؟

کامپیوترهای کوانتومی هیچگاه همچون کامپیوترهای معمولی روزی به دفتر یا کارتان آورده نمی‌شوند یا در جیبتان جای نمی‌گیرند. کامپیوترهای کوانتومی امروزی کاملا شکننده‌اند و باید در دمای نزدیک به صفر مطلق نگهداری شوند.

کامپیوترهای کوانتومی به هیچ وجه شبیه کامپیوترهای رومیزی نیستند که همه ما با آن‌ها آشنا هستیم، بلکه کاملا نوع جدیدی از دستگاه محاسباتی محسوب می‌شوند که قادر به انجام محاسباتی بسیار پیچیده هستند. اخیرا در مورد قدرت کامپیوترهای کوانتومی صحبت‌های زیادی شده است. بحث‌هایی مبنی بر اینکه کامپیوترهای کوانتومی چگونه دنیا را متحول کرده و ابعاد جدید محاسباتی را به روی ما می‌گشایند.

هم اکنون دانشگاه‌ها و موسسات تحقیقاتی بسیاری در سراسر جهان به دنبال ساخت و اثبات تکنولوژی کوانتومی هستند. اما کامپیوترهای کوانتومی چگونه کار می‌کنند؟ چه کارهایی انجام می‌دهند و اساسا چه اهمیتی دارند؟ 

 

کامپیوتر کوانتومی چیست

با وجود تمامی شنیده‌ها، محاسبات کوانتومی بیش و کم در دورانی شبیه محاسبات کلاسیک در دهه‌ی ۱۹۵۰ قرار دارند، یعنی دقیقا زمانی که رایانه‌هایی با اندازه یک اتاق در لوله‌های خلاء کار می‌کردند. اما کامپیوترهای کوانتومی به طور بالقوه قادر به ایجاد انقلابی در محاسبات هستند. قبل از اینکه به مبحث اهمیت کامیپوترهای کوانتومی بپردازیم، بهتر است که نگاهی به تئوری مکانیک کوانتومی داشته باشیم.

ممکن است این موضوع تا حد زیادی پیچیده باشد، اما قوانین مکانیک کوانتومی از طبیعت ذراتی که جهان ما را تشکیل داده‌اند (همانی قوانین جاری در لوازم الکترونیکی و گجت‌ها) پیروی می‌کنند.

 

مفهوم کامپیوترهای کوانتوم

مفهوم کامپیوترهای کوانتوم بسیار جدید است. این مفهوم در دهه ۸۰ توسط ریچارد فینمن (Richard  Feynman) ارائه شد. او یک نابغه فیزیک نظری اهل آمریکا بود که موفق به دریافت جایزه نوبل هم شده بود. وی پتانسیل کامپیوترهای کوانتوم را در پردازش سریعتر پیش‌بینی کرده بود ولی فیزیک نظری همه چیز را در حد پیش‌بینی و حرف ارائه می‌کند و کار ساخت را به مهندسان و فیزیکدانان عملی واگذار می‌نماید.

در کامپیوترهای معمولی که امروزه همه ما در اختیار داریم، تنها دو گزینه وجود دارد: روشن یا خاموش، صفر یا یک. تمام اطلاعاتی که در کامپیوترهای فعلی ذخیره می‌شود چیزی جز رشته‌هایی از صفر و یک نیست. در رم و سی‌پی‌یو مدارها را به گونه‌ای طراحی کرده‌اند که وقتی جریان یا بار ذخیره شده از حدی کمتر بشود، صفر و بیشتر از آن حد یک تلقی می‌گردد. در هارد دیسک این صفر و یک به وسیله مغناطیس بودن یا نبودن و یا به وسیله‌ی قطب شمال و جنوب مشخص می‌شود. کل سیستم پیچیده‌ای که در دستان شما و در جیب شماست چیزی جز مجموعه‌ای از صفر و یک نیست. هر برنامه‌ای که بر روی موبایل خود اجرا می‌کنید، حاصل انجام اعمال ریاضی و منطقی بر روی رشته‌ای از صفر و یک است. هر واحد کوچک که یک صفر یا یک را ذخیر می‌کند یک بیت نامیده می‌شود. توان کامپیوتر شما به تعداد ترانزیستورهای دودویی است که در سی پی یو آن قرار دارد.

در سال ۱۹۷۱، اولی پردازشگر اینتل با ۲۳۰۰ ترانزیستور ساخته شد. پردازنده‌های فعلی اینتل بیش از ۵ میلیارد ترانزیستور دارند. درست است که این عدد بسیار بزرگی است و نسبت به سال ۱۹۷۱ پیشرفت زیادی صورت گرفته است ولی اصل قضیه عوض نشده است و هم‌چنان در قید و بند دو حالت صفر و یک هستیم. کامپیوترهای کوانتوم این محدودیت دو حالتی صفر و یک را از بین می‌برند.

 

کامپیوترهای کوانتومی ـ پلتفرم نوآوری باز کوشا

زمانی که یک شی به طور همزمان، دو شی است!

 

در جهان ما، به یکی بودن یک شی عادت کرده‌ایم. به عنوان مثال، یک سکه تنها می‌تواند خط باشد یا شیر؛ اما اگر سکه از قوانین مکانیک کوانتومی پیروی کند، می‌تواند مشغول چرخیدن در هوا باشد. بنابراین تا زمانی که سکه به زمین نرسد، نمی‌توانیم بدانیم که شیر است یا خط!

مشخصا در این زمان، سکه هم خط و هم شیر است. ما یک موضوع را در مورد این سکه می‌دانیم. احتمال دارد سکه، شیر باشد یا خط، اما در محاسبات کوانتومی سکه‌ای که خط نیست، شیر هم نیست. به عنوان مثال، بر حسب احتمالات، سکه می‌تواند ۲۰ درصد شیر و ۸۰ درصد خط باشد. به لحاظ علمی، چگونه امکان دارد که یک شی به این صورت باشد و چگونه می‌توان آن را به این صورت توصیف کرد؟

می‌توانید از این معادله برای پیدا کردن احتمال برخی خواص ذرات استفاده کنید.به این دلیل که این محاسبات ریاضیاتی اعداد پیچیده‌ای دارند، تنها نمی‌تواند شامل توضیح احتمال خط یا شیر بودن سکه باشد، بلکه توصیفی از احتمال پیچیده‌ای است که می تواند شامل نحوه چرخش سکه هم باشد.

با همه‌ی این محاسبات عجیب، یک انطباق جالب هم داریم، سکه‌ای که در هوا می‌چرخد، همزمان می‌تواند شیر یا خط باشد. در این مورد تداخل وجود دارد، یعنی احتمالی که امواج برهم نهی (Superposition) داشته باشند و درهم تنیدگی (Entanglement)، همچون اینکه تعدادی سکه را همزمان بچرخانیم و به این جهت، احتمال نتایجی خاص تغییر می‌کند؛ چرا که هم اکنون با یک درهم تنیدگی مواجه‌ایم. این مواردی که از کامپیوتر کوانتومی برداشت می‌شوند، به وجود آمدن الگوریتم‌های جدیدی منتهی می‌شوند.

ایده ساخت کامپیوتر کوانتومی برای نخستین بار در دهه‌ی ۱۹۸۰ مطرح شد. اما این فرضیه، بیشتر شبیه اولین روش نوشتن نت‌های موسیقی بود، نت‌هایی که هیچ وسیله‌ای برای نواختن آن‌ها وجود نداشت و هیچ موسیقی هم برای آن‌ها نوشته نشده بود.

 

چرا محاسبات کوانتومی اهمیت دارد؟

 

در تئوری، با محاسبات کوانتومی می توان اعداد صحیح را تجزیه کرد. محاسبات کوانتومی پیامدهای جدی برای سیستمهای رمزنگاری که امروزه استفاده می شوند خواهد داشت. الگوریتم شور (Shor algorithm) توجیه فنی تجزیه ی اعداد اول را نشان می دهد، هر چند در حال حاضر، بزرگترین عددی که با استفاده از یک رایانه ی کوانتومی و الگوریتم شور تجزیه شده است عدد ۲۱ است.

یک کامپیوتر کوانتومی چگونه کار می‌کند؟

 

مارتین لافورست

مارتین لافورست، مدیر ارشد برنامه ریزی علمی موسسه محاسبات کوانتومی در دانشگاه واترلو در کانادا، می‌گوید:

از برخی جهات، ما طی ۶۰ سال گذشته چنین کاری انجام داده‌ایم. قواعدی که برای محاسبه استفاده کرده‌ایم، تغییر نکرده‌اند، ما هنوز هم از بیت‌ها و بایت‌ها و عملیات منطقی بهره می‌بریم. کامپیوترهای کوانتومی قوانین پردازش را به کلی دگرگون می‌کنند.

کامپیوترهای سنتی محاسبات خود را با استفاده از بیت‌ها انجام می‌دهند که می‌تواند به عنوان بار الکتریکی در پردازنده‌ها و حتی فرورفتگی‌های کوچک درون سی‌دی‌ها ذخیره شوند. یک بیت فقط دو انتخاب دارد که ما آن را با یک و صفر نشان می‌دهیم. هر معادله‌ای با دو گزینه‌ی انتخابی، یک بیت است.

تمام محاسبات به وسیله‌ی تنظیمات و بیت‌های مرتبط انجام می‌شوند، عملیات‌هایی به مانند: «اگر این بیت صفر و این بیت یک است، بیت سوم، را به یک تبدیل کنید و در غیر این صورت، به صفر تبدیل کنید».

 

محاسبات کوانتومی می‌تواند به شرکت‌های داروسازی کمک کند، داروهای جدیدی با خواص جدید بسازند. 

محاسبات کوانتومی می‌تواند به شرکت‌های داروسازی کمک کند، داروهای جدیدی با خواص جدید بسازند

کوبیت (مخفف بیت کوانتومی) همچون یک بیت معمولی است، اما در عین حال هم صفر و هم یک است. این همان سکه‌ای است که در حال چرخش در هواست. یک کامپیوتر کوانتومی همانند پرتاب کردن سکه‌های متعدد به صورت همزمان است، به جز اینکه این سکه‌های در حال چرخیدن، از قوانین انطباق، برهم نهی و درهم تنیدگی پیروی نمی‌کنند.

 

محاسبات کوانتومی

یک کامپیوتر کوانتومی ۵۶ کوبیتی برای پردازش نیاز به حافظه ای معادل ۴.۵ ترابایت در کامپیوترهای کلاسیک دارد.

محاسبات کوانتومی ویژه هستند. همانطور که قبلا اشاره شد، از آنجایی که در محاسبات اعداد پیچیده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد، احتمالات خاصی محاسبه می‌شود. در این صورت نه تنها شیر یا خط، بلکه همچنین جهت‌گیری خود سکه هم در نظر گرفته می‌شود. بنابراین، وقتی سکه‌ها به هوا پرتاب می‌شوند، سکه‌ها با جهت‌گیری‌های مختلفی به یکدیگر برخورد می‌کنند و برخی از این برخوردها احتمال نتیجه نهایی را تغییر می‌دهند.

گاهی اوقات سکه‌ها به هم برخورد می‌کنند و نتایج را تغییر می‌دهند و نتایج خاصی کمتر رخ می‌دهند. گاهی اوقات هم سکه‌ها در کنار هم قرار می‌گیرند و احتمال رخ دادن برخی نتایج خاص را بیشتر می‌کنند، همه اینها رفتارهای برهم نهی هستند.

اسکات آرونسون، دانشمند علوم نظری کامپیوتر از دانشگاه تگزاس، آستین، می‌گوید:

اصل اساسی یک کامپیوتر کوانتومی این است که از این پدیده در مقیاس وسیعی بهره ببرد. در واقع، اساسا طرح‌ریزی دقیق یک الگوی برهم نهی.

بنابراین اگر می‌خواهید همه چیز را به جز جوابی که به دنبالش هستید، حذف کنید یا می‌خواهید که سکه‌ها در هوا با هم برهم نهی داشته باشند. برای ناظر، جواب دقیقا همانند خروجی بیت‌های منظم است و قوانین مکانیک کوانتومی در پس زمینه اتفاق می‌افتند.

 

چه کارهایی را می‌توان با رایانه‌های کوانتومی انجام داد؟

 

ریچارد فاینمن، فیزیکدان مشهور در سال ۱۹۸۲، برای نخستین بار ایده ساخت کامپیوتر کوانتومی را در یک مقاله توضیح داد، کامپیوتری که می‌توانست با استفاده از مکانیک کوانتومی برخی مسائل محاسباتی را حل کند.  اما این تا زمانی بود که ریاضیدانان الگوریتم‌هایی برای آن نوشتند که این نوع محاسبات را قابل استفاده کرده و به این ترتیب، این رویا منطقی‌تر شد. نظریه‌پردازان، موسیقی‌ها (الگوریتم‌ها) را نوشتند، در حالی که فیزیکدانان مشغول ساختن سازهای (کامپیوترهای کوانتومی فیزیکی) آن بودند.

اما اکنون تنها بیت‌های کوانتومی عجیبی در اختیارتان قرار گرفته‌اند که خروجی آن‌ها را قبلا نمی‌توانستید حدس بزنید. اکنون باید بدانید که چگونه از آن‌ها استفاده کنید. امروزه محققان فکر می‌کنند که زمینه‌های مختلفی وجود دارد که یک کامپیوتر کوانتومی می‌تواند بهتر از کامپیوترهای کلاسیک مسائل را حل کند.

بدیهی است که می‌توان از این بیت‌های کوانتومی برای شبیه‌سازی در زمینه‌هایی استفاده کرد که از قوانین مکانیک کوانتوم پیروی می‌کنند، یعنی اتم‌ها و مولکول‌ها. دانشمندان می‌توانند از کوبیت‌ها برای مدل‌سازی مولکول‌ها و  نحوه‌ی تعاملات آن‌ها با هم استفاده کنند. این می‌تواند به شرکت‌های داروسازی کمک کند تا داروهای جدیدی با خواص جدید بسازند.

 

مدل سازی مولکول کافئین

 

رابرت سوتور، معاون بخش شناختی، بلاک چین و راهکارهای کوانتومی شرکت آی بی ام، می‌گوید که نشان دادن رفتار کامل مولکول‌های کافئین، از جمله قوانین مکانیکی کوانتومی ذرات، ممکن است که تنها به ۱۶۰ کوبیت نیاز داشته باشد. انجام این کار با یک کامپیوتر کلاسیک با این سطح از جزئیات نیاز به حدود  ۱۰۴۸ بیت داشته که واضح است، عدد بسیار بزرگی است و نیاز به صدها ترابایت حافظه دارد.

الگوریتم‌های دیگری هم وجود دارد که محققان فکر می‌کنند ممکن است موجب افزایش سرعت رایانه‌های کلاسیک شوند. به عنوان مثال، الگوریتم گرور، می‌تواند به جستجوی بهینه‌سازی شده کمک کند. برخی محققان هم مشغول استفاده از محاسبات کوانتومی در هوش مصنوعی و یا حل برخی مشکلات بهینه‌سازی در زمینه‌های دیگر هستند.

 

کوبیت‌

 دانشمندان می‌توانند از کوبیت‌ها برای مدل‌سازی مولکول‌ها و  نحوه‌ی تعاملات آن‌ها با هم استفاده کنند.اما شاید مورد بحث‌ترین مبحث کامپیوترهای کوانتومی الگوریتم شر باشد که می‌تواند تقریبا نحوه رمزنگاری همه اطلاعات را تغییر دهد. الگوریتم شر در سال ۱۹۹۴ توسط پیتر شر مطرح شده است، هدف این الگوریتم فاکتورگیری از عدد صحیح است. فاکتورگیری به معنای واقعی یعنی همان چیزی که در مدرسه آموخته‌اید، به این ترتیب، می‌توانید، ۱۵ را به ترتیب به فاکتورهای ۳، ۵ و ۵ تقسیم کنید. جمع کردن اعداد با یکدیگر، یک کار محاسباتی ساده است، اما فاکتورگیری از اعداد بزرگ، نیاز به صرف زمان زیادی دارد.

محققان بر این باورند که هنوز سال‌ها تا آزمایش موفق یک کامپیوتر کوانتومی کاربردی فاصله داریم. رمزنگاری مدرن مبتنی بر این دانش است، بنابراین بسیاری از اطلاعات در ساده‌ترین شکل آن، شامل اطلاعاتی رمزنگاری شده با تبدیل اشیا به اعداد، ضرب کردن آن‌ها با یکدیگر و همسو کردن آن‌ها با فاکتورگیری هستند. رمزنگاری در همه جا مورد استفاده قرار می‌گیرد، از کلمه‌های عبور مختلف تا بانکداری و شبکه‌های اجتماعی. اما اگر یک کامپیوتر کوانتومی بتواند الگوریتم شر را اجرا کند و این رمزنگاری را بشکند، روش‌های رمزنگاری قدیمی دیگر امن نخواهند بود.  البته تمام محققان فعال در این زمینه اذعان دارند که هنوز دهه‌ها با رمزنگاری آر اس ای فاصله دارند. اما دانشمندان در مسیر خوبی قرار دارند و محاسبات ریاضی جدیدی می‌تواند برای رمزنگاری مورد استفاده قرار گیرد.

استیفن هاس، فیزیکدان تئوری دانشگاه کالیفرنیا، می‌گوید:

فکر می‌کنم در این سطح، محاسبات کوانتومی بیشتر شبیه جنگ سرد است. درواقع شما به این جهت می‌خواهید سلاح هسته‌ای داشته باشید که دیگران سلاح هسته‌ای دارند.

 

یک کوبیت فیزیکی

 

دانشمندان به ترانزیستورها، سوئیچ‌های الکتریکی کوچک، برای ذخیره بیت‌ها و ساخت کامپیوترهای معمولی نیاز دارند. به همین ترتیب، آن‌ها نیاز به سخت افزارهایی دارند که بتوانند بیت‌های کوانتومی را ذخیره کنند. مسئله کلیدی در ساخت یک کامپیوتر کوانتومی یافتن راهکاری برای مدل‌سازی یک سیستم کوانتومی است که قابل کنترل باشد، در واقع احتمالات و نوع جهت‌گیری سکه‌ها را تعیین کنند.

این مورد را می‌توان با اتم‌هایی که به وسیله‌ی لیزر، فوتون و دیگر سیستم‌ها به دام افتاده‌اند، انجام داد. اما اکثر موسسات و شرکت‌هایی که مدل‌های اولیه‌ی کامپیوتر کوانتومی را طراحی کرده‌اند، چنین کامپیوتری را با استفاده از ابررساناها و قطعات بسیار پرسرعت الکترونیکی ساخته‌اند.

دنیای محاسبات کوانتومی اکنون بیش‌تر به جنگ سرد شبیه است. درواقع بسیاری به این جهت می‌خواهند سلاح هسته‌ای (کامپیوتر کوانتومی) داشته باشند که دیگران سلاح هسته‌ای دارند!

این کامپیوترها به مانند میکروچیپ‌های کوچک هستند. بجز اینکه این میکروچیپ‌ها به اندازه یک اتاق هستند و در دمای کمی بالاتر از صفر مطلق نگه‌داری می‌شوند. این ابررساناها در زمان انجام عملیات‌های محاسبات کوانتومی برای مدتی طولانی در این دما نگه داشته می‌شوند. ایرفان سیدیکی، محققی از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی می‌گوید که انواع دیگر سیستم‌ها می‌توانند محاسبات کوانتوم را به مدت طولانی انجام دهند، اما کندتر هستند.

سه نوع کوبیت از این الکترون‌ها وجود دارد که بر حسب ساختار و خواص فیزیکی متفاوت خود، شار، شارژ و مرحله کوبیت نامیده می‌شوند. همه آن‌ها برای کار کردن به چیزی به نام اتصال جوزفسون متکی هستند. اتصال جوزفسون قطعه کوچک ابررسانای غیراشباع است که بین سیم‌های ابررسانایی قرار دارد، جایی که الکترون‌ها بدون مقاومت حرکت کرده و اثرات کوانتومی واضحی در سیستم‌های بزرگ‌تر را نشان می‌دهند.

دستکاری جریان از طریق سیم‌ها به فیزیکدانان اجازه می‌دهد کوبیت‌ها را در این سیستم‌ها تنظیم کنند. امروزه این سیستم‌ها بسیار شکننده هستند. آن‌ها به وسیله‌ی هر گونه سر و صدا به بیت‌های کلاسیک تبدیل می‌شوند و هر کوبیت اضافی، پیچیدگی بیشتری را به مجموعه‌ی محاسباتی اضافه می‌کند. بزرگ‌ترین کامپیوترهای کوانتومی امروزی کمتر از ۲۰ کوبیت دارند. در این مورد یک استثنا هم وجود دارد و آن کامپیوتر شرکت دی ویو سیستمز است که ۲ هزار کوبیت در آن به صورت جداگانه عمل می‌کنند.

انجام محاسبات با این کوبیت‌ها می‌تواند، چالش‌برانگیز باشد. کامپیوترها معمولی دارای تصحیح خطای مبتنی بر تست افزونگی هستند، در این مکان‌ها بیت‌های چندگانه‌ای در صورت شکست در عملیات، عملکرد مشابهی را انجام می‌دهند. برای اینکه یک کامپیوتر کوانتومی این کار را انجام دهند، باید کوبیتی‌های اضافی را به طور خاص جهت بررسی خطاها در سیستم‌های خود داشته باشند.

اما ماهیت مکانیک کوانتومی باعث می‌شود که اصلاح این خطاها نسبت به کامپیوترهای کلاسیک بسیار دشوارتر شود. در حقیقت حدود ۲ هزار کوبیت فیزیکی برای پدید آوردن یک کوبیت قابل اعتماد باید پشت سر هم کار کنند.

لافورست می‌گوید:

یک کامپیوتر کوانتومی همیشه خطایی خواهد داشت.

مولکول‌های مدل‌سازی شده به اندازه کافی دقیق نیستند، به همین دلیل محققان در چندین سیستم چند کوبیتی این نوع شبیه‌سازی ها را انجام می‌دهند. محققان اذعان دارند که با کوبیت‌های بهتر و تحقیقات بیشتر، رفته رفته به ساخت و توسعه پردازنده‌های چند کوبیتی نزدیک‌تر می‌شوند.

 

چه موسسات و شرکت‌هایی مشغول ساخت کامپیوتر کوانتومی هستند؟

 

دانشگاه‌ها، آزمایشگاه‌های ملی و شرکت‌هایی مانند آی بی ام، گوگل، مایکروسافت و اینتل هم اکنون به دنبال ساخت و توسعه کامپیوترهای کوانتومی هستند. این شرکت‌ها و موسسات که تاکنون توانسته‌اند، کامپیوترهای کوانتومی با پردازنده‌های ۲۰ کوبیتی (یا بالاتر) توسعه دهند و به طور همزمان کامپیوترهای کوانتومی را با کامپیوترهای کلاسیک شبیه‌سازی کنند. اما حدود ۵۰ کوبیت محدود محسوب می‌شود. شرکت آی بی ام به تازگی، کامپیوتر کوانتومی ۵۶ کوبیتی را توسعه داده است، چیزی که در یک کامپیوتر کلاسیک به ۴.۵ ترابایت حافظه برای پردازش نیاز دارد.

دانشگاه‌ها، آزمایشگاه‌های ملی و شرکت‌هایی مانند آی بی ام، گوگل، مایکروسافت و اینتل هم اکنون به دنبال ساخت و توسعه کامپیوترهای کوانتومی هستند

هر شرکتی روش نسبتا متفاوت خود را برای ساخت و توسعه دستگاه‌های ابررسانا دارد. رابرت سوتور، مدیر ارشد بخش توسعه و تحقیق شرکت آی بی ام می‌گوید که این شرکت با یک برنامه‌ی بلند مدت امیدوار است که کامپیوتر کوانتومی بسازد که روزی بتواند از طریق سرویس‌های ابری به کامیپوترهای کلاسیک متصل شود.

شرکت اینتل هم اکتبر سال گذشته با رونمایی از کامپیوتر کوانتومی ۱۷ کوبیتی خود وارد عرصه رقابت محاسبات کوانتومی شد. مایکروسافت هم هدف مشابه بلند مدتی برای ساخت کامپیوتر کوانتومی دارد. شایعات فراوانی وجود دارد که ادعا می‌کنند، گوگل هم قرار است یک کامپیوتر کوانتومی ۴۹ یا ۵۰ کیوبیتی را آزمایش کند. برتری کوانتومی به این معناست که یک الگوریتم جداگانه همیشه می‌تواند موجب برتری شود و موجب حل مسائلی شود که کامپیوترهای کلاسیک قادر به حل آن نیستند.

با وجودی که به نظر می‌رسد شرکت‌های مختلفی هدف‌های بلند مدتی را برای توسعه و ساخت کامپیوترهای کوانتومی طرح‌ریزی کرده‌اند؛ اما در این میان، گوگل هنوز اظهار نظر واضحی در مورد ساخت یک رایانه کوانتومی نکرده است. در حالی که به نظر می‌رسد، سال ۲۰۱۸، سال رونق محاسبات کوانتومی است، اما اینطور نیست و در عوض اکثر محققان بر این باورند که هنوز سال‌ها تا آزمایش موفق یک کامپیوتر کوانتومی کاربردی فاصله داریم.

مشکلات بهینه‌سازی، همچون یافتن بهترین راه حل از بین مجموعه‌ای از راه‌حل‌های خوب. این نوع مشکلات به طور بالقوه در امور مالی کاربردهای زیادی خواهند داشت. بر خلاف رقبا، دی ویو نیاز ندارد که خطاهای کوبیت‌هایش تصحیح شوند. در عوض، این کامپیوتر کوانتومی، با اجرای چندین باره الگوریتم‌ها در بازه‌ی زمانی چند ثانیه‌ای خطاهای خود را تصحیح می‌کند.

کامپیوترهای کوانتومی چه مزایایی ممکن است داشته باشند؟ چرا به دنبال توسعه‌ی آن‌ها هستیم؟ همان‌طور که لاکین مطرح کرد، کاربردهای بالقوه‌ای ورای شکستن رمزگذاری‌ها وجود دارد؛ کاربردهایی که متخصصان بسیار درباره‌ی آن‌ها هیجان‌زده‌اند. به عنوان مثال، کامپیوترهای کوانتومی تاثیر بسیاری بر سنسورهای کوانتومی دارند. لاکین می‌گوید:

با توجه به قدرت پردازشی این کامپیوترها، کامپیوترهای کوانتومی پتانسیل تغییر تشخیص‌های پزشکی را دارند. تصور کنید که پیامدهای استفاده از این کامپیوترها در کشورهای جهان سوم نظیر آفریقا، چه مقدار می‌تواند باشد؛ این فناوری می‌تواند به شناسایی و درمان بیماران کمک کند. به عقیده‌ی من این فناوری می‌تواند بر جامعه نیز تاثیر بسیاری داشته باشد.

همچنین قدرت پردازشی کامپیوترهای کوانتومی می‌تواند تحقیقات حوزه‌ی هوش مصنوعی را نیز پیش ببرد. در پایان لاکین بیان می‌کند: من کاملاً متقاعد شده‌ام که پیش از آنکه از کامپیوترهای کوانتومی برای شکستن رمزگذاری‌ها استفاده شود، ما الگوی رمزگذاری جدیدی نظیر رمزنگاری کوانتومی، خواهیم داشت.

همانند لیزرها و فناوری هسته‌ای، دانشمندان فعال درزمینه‌ی کامپیوترهای کوانتومی قادر به پیش‌بینی تمام استفاده‌های این فناوری نیستند. کامپیوترهای کوانتومی می‌توانند کاربردهای بسیار مهمی داشته باشند؛ اما حتی باوجود در نظر گرفتن پتانسیل فناوری رمزنگاری جدید، ما باید از قدرتی که این کامپیوترها به همراه دارند، آگاهی کافی داشته باشیم.

 

چشم انداز کامپیوتر کوانتومی

 

آرونسون در این مورد می‌گوید:

بنابراین ممکن نیست که به این زودی‌ها صاحب یک کامپیوتر کوانتومی شوید و احتمالا هیچگاه هم ممکن نخواهد بود. در چند سال آینده ممکن است درباره برخی مزایای محاسبات کوانتومی مانند پیشرفت‌های بیوشیمیایی چیزهایی بشنوید، اما مزایای دیگر رایانه‌های کوانتومی را می‌توانید طی دو دهه‌ی آینده بشنوید. مورد دیگر اینکه، هنوز هیچ دلیلی وجود ندارد که نشان دهد یک کامپیوتر کوانتومی از کامپیوتر کلاسیک بهتر است.

 

آیا کامپیوترهای کوانتومی بیت کوین را نابود خواهند کرد ؟

 

اساس کار بلاک چین که بیت کوین و دیگر  ارزهای دیجیتال بر روی آن پیاده سازی شده اند ، بر اساس محاسبات ریاضی است که توسط کامپیوترهای سراسر جهان انجام می شود . هم اکنون تمامی این پردازش و رمزنگاری ها توسط ابر کامپیوترهای کلاسیک انجام می شود.

بیتکوین به طور طبیعی در برابر محاسبات کوانتومی مقاوم است

هرچقدر هم که این کامپیوترها قدرتمند باشند، پروتکل رمزنگاری بیتکوین به احتمال زیاد امن خواهد ماند.

پروتکل زیرساختی بیتکوین یعنی SHA-256، در برابر حملات بسیار مقاوم است؛ آنقدر که احتمالا در برابر یورش خشن ترین کامپیوترهای کوانتومی هم دوام بیاورد. مقاله ای در bitcoinnotbombs.com در رابطه با این موضوع می گوید که SHA-256 به اندازه کافی برای مقابله با حملات قوی است. این مقاله می نویسد:« در بیتکوین کلید عمومی شما در ابتدا عمومی نمی شود. زمانی که شما آدرس بیتکوینی خود را برای کسی می فرستید، این آدرس یک هش از کلید عمومی شماست و نه خود کلید عمومی. تابع هش یک تابع رمزنگاری یکطرفه است که ورودی را گرفته و خروجی هش شده به شما تحویل می دهد. منظور از یکطرفه این است که از خروجی نمیتوان به ورودی رسید.»

 

پلتفرم نوآوری باز کوشا از همه‌ی علاقمندان در حوزه فناوری و نوآوری دعوت می کند تا در مسابقات ایده یابی شرکت نمایند.

راکت های ماهواره بر یا موتورهای پرتاب فضاپیماها، موتورهای پر قدرتی هستند که باید برای پرتاب یک فضاپیما به فضای خارج از مدار زمین، نیروی بسیار زیادی را تولید کنند.

در حقیقت هر ماموریت فضائی تنها به کمک راکت های ماهواره بر انجام خواهد شد.

موتورهای پرتاب فضاپیماها از قدرت بسیار بالایی برخوردار بوده و از شاهکارهای طراحی و مهندسی موتورها به حساب می آیند.

اصل علمی کارکرد این موتورها کاملا ساده بود به طوری که گاز از طریق یک نازل به ایجاد نیروی پرتاب کننده و شتاب دهنده لازم اقدام می کند.

این موضوع بر پایه قانون عمل و عکس العمل بوده و طبیعتا هر میزان انرژی از یک جهت؛ عکس العملی مساوی در جهت مخالف خواهد داشت.

ساخت یک موتور محرکه  فضاپیما می تواند سال ها به طول انجامد در حالی که پرتاب آن تنها در عرض چند ثانیه انجام می گیرد.

قطعات موتورهای پرتاب کننده فضاپیماها، با دقت بسیار بالایی از تیتانیم و یا آلیاژهای بسیار سبک طی چندین هفته ساخته می شود.

هنگامی که ساخت این گونه موتورها به پایان می رسد ، مرحله حساس آزمایش را باید برای تکمیل فعالیت های ساخت طی کرد.

یکی از مهمترین دغدغه های دانشمندان در این حوزه، بحث استفاده از سوخت مناسبی است که علاوه بر دارا بودن توانمندی های کافی، فاقد هرگونه تشعشعات خطرناک و مضر برای محیط زیست باشد.

البته تلاش های انجام شده در این زمینه بی نتیجه نبوده و چندی پیش متخصصین علوم نظامی، هوانوردی و فضا که روی پروژه ای سری در منطقه Lockheed Martin مشغول پژوهش در زمینه یافتن منابع جدید انرژی هستند، به صورت رسمی اعلام کردند که تا دستیابی به تولید انرژی از طریق عملیات  fusion یا ترکیب اتمی، مسیر زیادی باقی نمانده است.

این راکتور جدید به زودی قادر به فعالیت خواهد بود و در این روش ترکیبی fusion یک اتم بزرگ دارای هلیوم، با انرژی بسیار زیاد به دست می آید. خوشبختانه در این روش جدید تولید انرژی اتمی، بر خلاف روش های پیشین مبتنی بر شکافت اتم fission ، تشعشعات و مواد مضر تولید نشده و این انرژی بر خلاف روش قبلی برای بشر و محیط زیست هیچ خطری ایجاد نمی کند.

امروزه مراکز مختلفی در سراسر جهان اقدام به ساخت راکت های فضاپیما می کنند. البته باید به این موضوع اذعان داشت که فناوری ساخت این راکت ها در اختیار چند کشور محدود است که در این نوشتار به معرفی آن ها خواهیم پرداخت.

سازمان فضایی روسیه

کشور روسیه یکی از پیشرو ترین کشورهای جهان در زمینه ساخت و تولید راکت های فضاپیما بوده و فناوری ساخت و تولید این راکت ها برای سالیان طولانی در انحصار ایالات متحده آمریکا و روسیه بوده و در حال حاضر نیز این کشور به عنوان یکی از اصلی ترین کشورهای سازنده راکت های فضائی شناخته می شود.

مجموعه نوآوری باز کوشاـسازمان فضایی روسیه

سازمان فضائی روسیه در ماموریت های خود از انواع مختلفی از راکت های فضاپیم استفاده می کند که برخی از مهمترین آن ها عبارتند از:

راکت های خانواده آنگارا

سازمان فضائی روسیه در نظر دارد راکت های فضاپیمای آنگارا را به تدریج جایگزین راکت های نسل قدیمی پروتون کرده و ماموریت های جدید خود را با این راکت ها انجام دهد. راکت فضاپیمای آنگارا توسط مرکز پژوهشی و تولیدات فضائی ایالتی Khrunichev طراحی و ساخته شده است. این شرکت همچنین طراح و سازنده راکت های پروتون بوده و تجربیات ارزشمندی در زمینه ساخت و تولید راکت های فضاپیما در اختیار دارد. مسئولان سازمان فضائی روسیه امیدوارند با توجه به توانائی های راکت فضاپیمای جدید آنگارا ، سهم قابل توجهی در انتقال ماهواره های سراسر جهان را به مدار زمین به خود اختصاص دهند.

راکت فضاپیمای سنگین Angara-A5 یکی از محصولات جدید این نسل از راکت های فضاپیما است و  وزن این راکت فضاپیما 825 تن  بوده  و سوخت آن ترکیبی از اکسیژن مایع و نیروی محرکه نوعی مایع قابل اشتغال است.

 طراحی و ساخت راکت های نسل جدید آنگارا، سازمان فضائی روسیه دیگر قصد استفاده از راکت های ماهواره بر زنیت را که توسط اوکراین ساخته می شوند نداشته و راکت های آنگارا را جایگزین این راکت ها کرده است.

راکت های خانواده فونیکس

از جمله  بلند پروازانه ترین پروژه های سازمان فضائی روسیه ، ارتقاء و گسترش راکت های ماهواره بر  و فضاپیماهای مختلفی است که از میان جدید ترین آن ها می توان به نسل جدیدی از راکت های  فونیکس اشاره کرد که  در سال 2018 میلادی مورد استفاده قرار گرفته شده

چندی پیش سازمان فضائی روسیه از طراحی و آغاز عملیات تولید نسل جدید راکت های ماهواره بر فونیکس خبر داد که توانائی حمل 100 تن بار را در ماموریت های فضائی خواهند داشت.

سازمان فضایی روسیه ، تمام هزینه های گسترش این راکت ماهواره بر غول پیکر بالغ بر 29 بیلیون روبل (معادل 367 میلیون دلار ) برآورد شده را تقبل کرده است. گزارش ها حاکی از آن است که این سازمان در نظر دارد ظرفیت این راکت مدرن را با طراحی جدید تا سال 2025 به اتمام برساند.

 گفتنی است که مدل های قدیمی این راکت ها توان حمل تنها 17 تن بار  را داشتند که طراحی جدید این موشک ها این قابلیت را به شکل چشمگیری افزایش می دهد و در عین حال موشک های نسل جدید  خواهند توانست با قدرت بیشتری وارد مدارثابت زمین شوند . لازم به ذکر است به تازگی موتورهای  RD-171 که توسط مرکز تحقیقاتی ENERGOMASH   که از بزرگترین  شرکت های ساخت موتورهای عظیم الجثه است طراحی و روی راکت های زنیت نصب شده است . عملیات فوق به نوعی مرحله آغازین این پروژه عظیم محسوب می شود .

راکت های خانواده زنیت

استفاده از این خانواده از راکت های فضاپیما در ماموریت های فضائی منسوخ شده است و  آخرین ماموریت راکت های خانواده زنیت با عنوان Zenit-2SB در تاریخ یازدهم دسامبر سال گذشته از طریق پایگاه فضائی بایکونور در قزاقستان انجام شده و و یک کاووشگر فضائی با نام Elektro-L No. 2  به مدار زمین ارسال شد.

بر اساس اطلاعات منتشر شده در این رابطه، آژانس فضائی روسیه دیگر برای خرید  راکت زنیت سرمایه گذاری نکرده و تمامی ماهواره هایی که قرار بود توسط این راکت و از سوی روسیه به مدار زمین اعزام شوند ، با راکت های آنگارا به ماموریت خود اعزام خواهند شد .

این موضوع در حالی عنوان می شود که صنایع فضائی روسیه عملیات طراحی و ساخت راکت های فضا پیمای پیشرفته و مدرن آنگارا را که قادر به انجام هر گونه عملیات فضائی و انتقال انواع ماهواره ها به مدار است ، با موفقیت به پایان رسانده اند و روسیه  دیگر نیازی به خرید راکت های فضاپیمای زنیت که با مشارکت یک شرکت  اوکراینی تولید می شود، ندارد .

بر اساس اخباری که پیش از این منتشر شده بود ، سازمان فضائی روسیه در نظر داشت در فاصله زمانی سال های 2016 تا 2018 سه ماموریت فضائی به وسیله راکت های زنیت انجام دهد .گفتنی است موتور اصلی راکت های فضاپیمای زنیت در کشور روسیه تولید شده و کارخانه آن در نزدیکی مسکو قرار دارد.

راکت های خانواده دنپر

 این گروه از راکت های فضاپیما را نیز می توان در گروه راکت های بازنشسته تلقی کرد. آخرین ماموریت فضائی که توسط راکت های ماهواره بر Dnepr انجام شد ، در ماه نوامبر سال 2014 میلادی گزارش شده است البته در تابستان سال 2014 نیز راکت های فضاپیمای Dnepr  34 ماهواره مختلف را که به هفده کشور مختلف از سراسر جهان تعلق داشتند ، به مدار زمین منتقل کرده بودند.

راکت های ماهواره بر Dnepr   دارای قوه محرکه و سوخت مایع سه مرحله ای بوده و مراحل اول و دوم آن دقیقا مشابه نمونه های استاندارد موشک های بالستیک قاره پیمای RS-20 یا (SS-18 Satan) طراحی شده است و نوع راکت های فضاپیمای این موشک ها که به Dnepr  شهرت دارند در شرکت Dnepr space rocket در منطقه  Dnipropetrovsk کشور اوکراین طراحی و ساخته می شوند .

راکت های ماهواره بر Dnepr  عموما از پایگاه فضائی بایکونور روسیه در قزاقستان یا مرکز فضائی Yasny در جنوب اورال به ماموریت های فضائی اعزام می شدند.

راکت های خانواده سویوز

در حال حاضر راکت فضاپیمای سویوز با قابلیت حمل و انتقال انسان به فضا ، تنها گزینه موجود در اختیار سازمان فضائی روسیه جهت انتقال فضانوردان ایستگاه بین المللی فضائی به محل ماموریت خود محسوب می شود. امروزه بخش مهمی از فعالیت های فضائی آژانس فضائی روسیه و همچنین عملیات اعزام تجهیزات و نیروی انسانی به ایستگاه بین المللی فضائی، توسط راکت های ماهواره بر سویوز Soyuz انجام می شود. نسل اول  این نوع از راکت های فضاپیما برای نخستین بار در سال 1960 میلادی و توسط کارشناسان و مهندسان سازمان فضائی شوروی سابق طراحی و ساخته شدند. گفتنی است بر اساس آمارهای رسمی موجود ، راکت های سویوز در تاریخ اکتشافات و ماموریت های فضائی ، بیشترین میزان استفاده را به خود اختصاص داده است . این موضوع به دلیل دارا بودن ویژگی های منحصر به فرد و قابلیت های بسیار زیاد این نوع از راکت های ماهواره بر و فضا پیما است که قادر به حمل انسان و اشیا مختلف به خارج از مدار زمین بوده و به همین دلیل به عنوان اصلی ترین وسیله ارتباطی با ایستگاه بین المللی فضائی مورد استفاده قرار می گیرد. گفتنی است در آخرین طراحی های انجام شده برای انجام ماموریت این نوع از راکت ها ، قرار است فضانوردان با  کمک راکت های سویوز به ایستگاه بین المللی فضائی منتقل شوند.

راکت های خانواده استرلا

راکت فضاپیمای  Strela بر پایه یک موشک بالستیک قاره پیما با نام UR-100N (RS-18) ساخته شده است و این راکت دارای سوخت دو مرحله ای مایع بوده که ابعاد کلی راکت نیز 29 متر و بیست سانتیمتر طول و دو و نیم متر عرض  اعلام شده است.

وزن کلی این راکت 107 هزار کیلوگرم بوده و قادر به حمل محموله هائی با حداکثر وزن یک هزار و هفتصد کیلوگرم به لایه های پائینی مدار و  محموله هایی با وزن یک هزار و صد کیلوگرم به لایه های فوقانی مدار است.

راکت های خانواده سامارا

چندی پیش شرکت خصوصی سازنده راکت های فضائی Samara موسوم به ( RKTs Progress ) به سفارش سازمان فضائی روسیه ( Roscosmos )  اقدام به طراحی و ساخت نمونه ای از راکت ها فضا پیمای فوق سنگین کرده است که بر اساس اعلام رسمی این موسسه ، این طرح اولیه طی مراسم ویژه ای در زمستان سال گذشته رو نمائی شد.

این راکت فضاپیمای بسیار پیشرفته و فوق سنگین ، قابلیت حمل سفینه های فضائی با وزن هشتاد و پنج تا نود تن را دارند و می توانند در برنامه های رسیدن و ارسال تجهیزات به ماه و مریخ و بازگشت از این ماموریت ها استفاده شود.  سازمان فضائی روسیه در سال های اخیر به شدت پیگیر امکان ساخت راکت های فضاپیمای فوق سنگین و پیشرفته ای جهت سفرهای دور دست فضائی است که قرار است از پایگاه فضائی Vostochny در مناطق شرقی این کشور به فضا اعزام شوند . این پایگاه در حال حاضر در حال ساخت و تجهیز است .

سازمان فضایی چین

کشور چین را می توان از اعضای نسبتا جدید اما پر کار کشورهای سازنده راکت های فضاپیما دانست.

مهمترین فضاپیمای ساخته شده توسط چین؛ خانواده راکت های لانگ مارچ هستند که در انواع و اندازه های مختلفی تهیه و تولید می شوند.

مجموعه نواوری باز کوشا ـ لانگ ماچ 6

مشهورترین عضو این خانواده ،راکت های مدرن ماهواره بر لانگ مارچ – 6 است. راکت های Long March-6 از سوخت مایع ویژه ای استفاده می کنند که فاقد آلاینده های جوی بوده و برای محیط زیست مضر نخواهد بود .  به گفته مقامات آژانس فضائی چین ؛ این راکت های ماهواره بر از این پس برای ماموریت های ارسال ریز ماهواره  ها به مدار زمین استفاده خواهند شد. سوخت مورد استفاده قرار گرفته در این راکت های ماهواره بر ، سوختی مایع بوده و ترکیبی از اکسیژن مایع و کروسین kerosene ( نفت سفید ) است . به گفته کارشناسان ، این نخستین راکت ماهواره بر ساخته شده توسط چین است که فاقد آلاینده های جوی بوده و به محیط زیست آسیب نمی رساند.

البته راکت های لانگ مارچ 6 تنها گزینه مورد استفاده چین نبوده و انواع راکت های لانگ مارچ 3 و 5 نیز در ماموریت های مختلف فضائی این کشور استفاده می شود.  نسل جدید راکت های فضاپیمای Long March-5 قادر خواهند بود تا محموله هائی با وزن بیست و پنج تن را به لایه های پایین مدار منتقل کرده و یا محموله هائی با وزن چهار ده تن را به سفرهای فضائی دورتر انتقال دهند . راکت فضاپیمای Long March-7 نیز قادر به انتقال محموله هائی با وزن سیزده و نیم تن به لایه های پائینی مدار زمین بوده همچنین قادر به حمل محموله هائی با وزن پنج و نیم تن به فاصله 700 کیلومتری زمین خواهد بود. به این ترتیب سازمان فضائی چین با تکیه بر قدرت مدل های مختلف راکت های لانگ مارچ؛ توانائی انجام ماموریت های مختلف فضائی را دارد.

سازمان فضایی ایالات متحده آمریکا

ایالات متحده آمریکا در کنار روسیه به عنوان قدیمی ترین کشورهای دارای فناوری فضائی شناخته می شوند اما در این کشور برخلاف سایر نمونه های ذکر شده، انحصار فناوری فوق در اختیار سازمان فضائی ایالات متحده آمریکا یا ناسا نبوده و چند شرکت خصوصی نیز در این زمینه فعالیت می کنند. مشهور ترین این شرکت ها، شرکت بوئینگ و الون ماسک Elon Musk  (سازنده فضاپیماهای خانواده اسپیس ایکس ) هستند. شاتل های فضائی آمریکا که امروزه استفاده از آن ها متوقف شده و بازنشسته شده اند. به عنوان سمبل فضاپیماهای آمریکائی و نماد راکت های فضاپیمای این کشور شناخته می شوند.

مجموعه نوآوری باز کوشاـ سازمانفضایی آمریکا

در حال حاضر همکاری بسیار مناسبی بین سازمان ناسا و شرکت های فوق وجود داشته و پیش بینی می شود فضاپیمای سنگین وزن و جدید SpaceX به وسیله سه راکت فضاپیمای فالکون که در سه طرف آن قرار دارد به ماموریت اعزام شوند . شرکت سازنده این تکنولوژی امیدوار است که از این فناوری برای انجام ماموریت های سفر به ماه و مریخ استفاده کند . همچنین این شرکت در حال ساخت و توسعه سکو ها و  پلتفرم های ویژه ای جهت فرود فضاپیماهای خود بر سطح اقیانوس است .

 این راکت های جدید ، قوی ترین راکت های ماهواره بر و ترابری فضائی ایالات متحده  محسوب شده و به نسبت انواع قبلی خود قادر به حمل بار و سرنشین بیشتری هستند . موضوعی که در این طراحی مورد توجه قرار دارد ، امکان استفاده چندباره از این راکت ها و فضاپیماها است که می تواند تحولی بزرگ در تکنولوژی فضائی ایجاد کرده و از هزینه های نهائی به میزان قابل توجهی بکاهد .

بیشترین ماموریت های فضائی ایالات متحده آمریکا از  در پایگاه  نیروی هوائی و مرکز مطالعات فضائی Cape Canaveral اجرا می شود. در کنار موارد فوق ، مهمترین راکت های فضاپیمایی که ایالات متحده آمریکا از آن استفاده می کند عبارتند از:

راکت فضاپیمای Atlas V

این راکت فضاپیمای آمریکائی از 5 موتور طراحی و ساخته شده توسط روسیه استفاده شده است .

راکت فضاپیمای فالکون

سازمان فضائی ناسا در بیشتر موارد از این راکت برای انجام ماموریت های اعزام تجهیزات به ایستگاه بین المللی فضائی استفاده می کند.

فضاپیمای آمریکائی Delta-4H

یکی دیگر از راکت های مورد استفاده توسط ایالات متحده آمریکا در ماموریت های فضائی است که در سال های گذشته از آن بهره برده شده است.

آژانس فضائی اتحادیه اروپا

در اروپا یکی از مراکز اصلی تولید و ساخت راکت های ماهواره بر یا موتورهای پرتاب فضاپیماها ، مرکز اسنکما (Snecma) یک تولید کننده فرانسوی است که در منطقه جنگلی نزدیک شهر ورنون (Vernon) در منطقه نرماندی (Normandy) فرانسه واقع شده است. گفتنی است که بسیاری از قطعات این موتور پرتاب در بخش های دیگر اروپا تولید می شود و سپس در مرکز اسنکما (Snecma) مونتاژ شده و ساخت موتور تکمیل می شود . علاوه بر این انجام آزمایش های لازم در کارکرد درست این گونه موتورها نیز در منطقه شمالی فرانسه انجام می گیرد .

سازمان فضایی هندوستان

هندوستان را می توان جدیدترین عضو مهم کشورهای دارای فناوری ساخت راکت های فضاپیما دانست. اگرچه این کشور به نسبت سایر کشورهای این فهرست، فعالیت کمتری در زمینه اکتشافات فضائی و ماموریت های این حوزه دارد اما باید در نظر داشت که فضاپیمای ساخت این کشور؛ تنها فضاپیمایی است که توانست در کنار فضاپیمای امریکائی و با فاصله زمانی اندکی پس از آن به سیاره مریخ برسد.

یکی از مهمترین راکت های فضاپیمای هندی ، راکت فضاپیمای بزرگی با نام GSLV-Mark III است. این فضاپیما فاقد سرنشین بوده و بزرگترین فضاپیمای تاریخ فضانوردی این کشور محسوب می شود.

GSLV-Mark III مخفف شده عبارت  (Geosynchronous Satellite Launch Vehicle)  است. این راکت دارای دو بوستر تقویتی بود که هر یک از آن ها دارای 207 تن سوخت نیروی محرکه موشک هستند.

پیش از این  رئیس مرکز پژوهش های آژانس فضائی هندوستان به طور رسمی اعلام کرده بود که این کشور در حال گسترش برنامه ریزی های فضائی برای انجام ماموریت های بلند مدت است.

سازمان فضایی ژاپن

ژاپن را می توان دیگر کشور آسیائی دانست که در کنار چین و هندوستان دارای فناوری پیشرفته فضائی است. این کشور دارای چند مرکز پرتاب راکت های ماهواره بر است که از اصلی ترین آن ها می توان به مرکز فضایی تانگاشیما (Tanegashima Space Centre)  معرفی کرد.

از جمله مشهورترین راکت های  فضاپیمای ژاپن ، راکت   Kounotori 5 نام دارد که همچنین به عنوان HTV-5 شناخته می شود.  راکت ماهواره بر H-2A  دیگر راکت مورد استفاده سازمان اکتشافات هوا و فضای ژاپن Japan Aerospace Exploration Agency (JAXA) است که با همکاری بخش صنایع سنگین شرکت میتسوبیشی و سازمان فضائی ژاپن طراحی شده است.

راکت فضاپیمای H-2A در سال های اخیر از سوی ژاپن برای پرتاب ماهواره ها و فضاپیماهای مختلفی مورد استفاده قرار گرفته است. مشهور ترین ماموریت انجام شده توسط این راکت، پرتاب کاوشگر هایابوسا به ماموریت بود.  معنای لغوی واژه Hayabusa در زبان ژاپنی ، شاهین تیز پر است

البته با توجه به کارائی مناسب هایابوسا؛ دومین نسل از این نوع فضا پیماها نیز در ژاپن طراحی و ساخته شدند که با نام هایابوسای 2 شهرت دارد.

راکت های فضاپیمای چندبار مصرف، چالش ها و فرصت ها

در حال حاضر فناوری اعزام فضاپیماهای سرنشین دار در اختیار آمریکا و روسیه بوده و در این میان ایالات متحده امریکا تلاش می کند تا با ابداع و استفاده از راکت های فضاپیمای چندبار مصرف، آن ها را جایگزین نمونه های پیشین کند. شرکت مشهور سازنده فضاپیما , Elon Musk چندی پیش از پایان موفقیت آمیز آزمایش سیستم  فضاپیمای ‘drone ships’  از خانواده SpaceX  خبر داده و همچنین از ابداع راکت های فضاپیما با بال های مخصوصی پرده برداشت که ‘x-wing config.’ نامیده می شود .

این سیستم مورد استفاده در فضاپیمای‘drone ships’  قابلیت نشستن و فرود خودکار را داشته و به راکت ها اجازه می دهد تا در کمال امنیت و بدون مشکل روی صفحات ویژه فرود ، به زمین نشسته و فرود آیند .

این سیستم فضاپیما قادر به ایستادگی و مقاومت در شرایط طوفانی و در این موقعیت می تواند راکت هائی به طول سه متر را بدون مشکل ، در شرایط عادی نگهداشته و هدایت کند . همچنین در این سیستم جدید ، فضائی به وسعت  90 متر در 30 متر تحت پوشش قرار خواهد گرفت .

در این گزارش تصریح شده است که قابلیت شبکه بندی ماورا صوت این سیستم جدید باله ها که در آزمایش های مربوط به راکت Falcon 9  مورد ارزیابی قرار گرفته  شده است ، به کنترل فضا پیما ها  در زمان بازگشت به زمین از ماموریت های فضائی ، کمک می کند . از ویژگی های منحصر به فرد این سیستم ، امکان کنترل هر یک از باله های راکت ها به صورت مجزا است . این باله ها می توانند در هنگام پرتاب راکت و شلیک های فضائی ، به حالت کاملا جمع شده درآمده و به این ترتیب هیچ مشکلی برای پرتاب صحیح راکت ها پیش نخواهد آمد . مسئولان این شرکت ، نام بال های جدید و قابل انعطاف این راکت های ابداعی را ‘x-wing گذاشته اند.

البته هنوز طراحی این فناوری به طور کامل انجام نشده و آزمایش های انجام شده طی چند سال گذشته حاکی از شکست خوردن بیشتر مواردی است که ایالات متحده امریکا تلاش کرده است تا راکت های فوق را به طور سالم به زمین برگرداند. این موضوع با واکنش مهمترین رقیب آمریکایی ها یعنی سازمان فضایی روسیه رو به رو شده است. در همین راستا پژوهشگران سازمان فضائی روسیه اعلام کردند استفاده از راکت های ماهواره بر با قابلیت استفاده چند باره ، از نظر اقتصادی مقرون به صرفه نبوده و استفاده از سیستم های استاندارد فعلی برای انجام ماموریت های فضائی ، ارزان تر و مطمئن تر هستند.

مدیر ارشد انستیتوی پژوهشی سازمان فضائی روسیه در اظهارات خود نسبت به بازدهی و موثر بودن استفاده از راکت های ماهواره بر چند بار مصرف با قابلیت استفاده مجدد مانند راکت های ماهواره بر فالکون 9 که به شرکت فضائی اسپیس ایکس در ایالات متحده آمریکا تعلق دارد ، اظهار تردید کرد.

بر اساس پژوهش های انجام شده در انستیتوی پژوهشی سازمان فضائی روسیه ؛ تخمین زده می شود که ساخت راکت های قابل استفاده مجدد فالکون 9 در مرحله اول استفاده ، برابر با راکت های ماهواره بر سویوز گروه متوسط است و اگر این راکت بخواهد برای بار دوم نیز مورد استفاده قرار گیرد ، تنها 5 تا 8 درصد تفاوت هزینه در این فرایند به نسبت ساخت یک راکت جدید پیش بینی می شود.

در این شرایط باید منتظر ماند و دید که سرانجام نظریه کدام یک از این دو کشور دارای فناوری های برتر فضایی در این زمینه درست بوده و در آینده باید شاهد ظهور نسل جدید راکت هایی با قابلیت چند بار استفاده باشیم یا همچنان راکت ای فضاپیمای کلاسیک به کار خود ادامه خواهند داد؟

در این گزارش ویدئویی شاهد چگونگی عملکرد راکت های فضاپیما هستیم.

تهیه و گردآوری گزارش: احسان محمدحسینی – فاطمه کردی

پلتفرم نوآوری باز کوشا از همه علاقه مندان به مسابقات ایده یابی نوآوری باز در حوزه ماهواره و نانو ماهواره دعوت می نماید در مسابقات ما شرکت نمایند.

با پیشرفت عصر دیجیتال، مدیران پروژه‌های مختلف می توانند با استفاده از ابزار های جدید ارتباطی، بهره‌وری بیشتری داشته باشند و سود بیشتری کسب کنند.

در آینده ای نزدیک، امور تکرارشونده در فرآیندهای مختلف کسب و کار توسط ماشین‌ها و ربات‌ها انجام می‌شود و باید منتظر خودکار شدن این امور باشیم.

در حقیقت حضور ماشین‌ها و استفاده از آن ها باعث می‌شود نیروی انسانی از زمان خود به صورت بهینه استفاده کرده و به کارهای مهم تری رسیدگی کند.

مقاله های بیشتر:

سلامت‌دیجیتال چیست؟

روش های پیش بینی فناوری

مدیران چگونه می‌توانند از رشد ابزارها و ماشین‌ها در جهت بهبود و پیشرفت سازمان و یا شرکت گام بردارند؟

مدیران با استفاده از ماشین‌های خودکار می‌توانند بر بخش‌های مختلف کسب وکار به ویژه مسیر تولید، نظارت و فرآیندهای مختلف در سازمان را کنترل کنند.

این کنترل می‌تواند حتی از راه دور و بدون دخالت انسان باشد.

همچنین با اضافه کردن داده و الگوریتم‌های هوش مصنوعی به ماشین‌ها از راهبردها و روش‌های مناسب برای انجام امور استفاده کنند.

مدیران به وسیله موتور های تحلیلی پیش‌گو که با استفاده از حسگر های مختلف اطلاعات و داده‌های گوناگون را دریافت می کنند می توانند مشکلات پیش‌رو در هر سیستم را پیش بینی کنند؛

در نتیجه راهکار های مختلفی برای جلوگیری از وقوع مشکلات جدید پیدا می‌کنند.

مدیران پروژه های مختلف، نیز با استفاده از ابزار های جدید ارتباطی می توانند نظارت بیشتری داشته باشند و نتایج و سود بیشتری به دست آورند.

برای مثال می توانند از خودکارسازی، برای نظارت بر امور مختلف کسب وکار استفاده کنند.

اگر این اتفاق در روند کسب و کار های آینده و سیستم های مدیریتی آن ها رخ دهد بهره وری مدیران تا حد زیادی افزایش پیدا می‌کند.

در همین راستا مرکز توسعه فرهنگ و هنر در فضای مجازی وابسته به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اقدام به تهیه کلیپ‌هایی با موضوع فضای مجازی و سواد رسانه‌ای کرده‌است که در ادامه می‌بینید.

 

عصر دیجیتال و افزایش بهره وری

 

پلتفرم نوآوری باز کوشا از همه شما همراهان عزیز دعوت می‌کند تا در مسابقات نوآوری و فناوری ما شرکت نمایید.

فناوری افزایش دهنده ظرفیت انسان برای بهره بردن از شرایط جدید است، اما به هیچ وجه عامل جایگزین نیست.

در شرایطی وجود نیروی انسانی نامطلوب، مانند پشت میزنشین‌های فاسد دولتی، یا نیروی انسانی دارای حداقل ظرفیت باشد، مانند افرادی که از آموزش ابتدایی محروم شده اند، می توان با قاطعیت گفت که فناوری پیشرفته هیچ کمکی به پیشرفت و توسعه مجموعه نخواهد کرد.
بسیاری از کارشناسان، توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) را به عنوان راهی برای رهایی از فقر جهانی می دانند و به همین دلیل تاکید زیادی دارند تا آن را ترویج کنند.

اما شاید بهتر باشد تا به انسان هایی که قرار است از این فناوری استفاده کنند توجه بیشتری داشته باشند.

در یادداشت کنتارو تویاما (Kentaro Toyama)، محقق دانشکده اطلاعات در دانشگاه کالیفرنیا، که در حال نوشتن کتابی درباره خِرَد در توسعه جهانی است سعی کرده است تا به افسانه پایان فقر به وسیله فناوری پایان دهد.

این یادداشت برای اولین بار در مجله اینترنتی boston review منتشر شده است.

خاطره کنتارو تویاما (Kentaro Toyama)

در آوریل 2004، من در حال بازدید از یک “”تله سنتر”” در روستای کوچک رتوادی، که سه ساعت از بمبئی فاصله دارد بودم.

مرکزی که می گویم در واقع اتاق کوچکی با کف خاکی بود که فقط یک در آلومینیومی ساده داشت، در اتاق به جز یک میز، یک صندلی، یک کامپیوتر شخصی، یک اینورتر و یک باتری بزرگ تراکتور که وقتی برق شبکه در دسترس نبود کامپیوتر را تغذیه می کرد چیز دیگری نبود.

بیرون محوطه هم، یک گاو کوهان دار ساقه های خشک را می جوید، و یک بز در حال چریدن بود.

در آن اتاق پسرکی نشسته بود و درحال تایپ کلماتی در گوگل بود بعدها فهمیدم که والدین این کودک برای آموزش دیدن فرزندشان ماهانه چیزی حدود 2 دلار به معلم خصوصی پرداخت می کنند. این مبلغ تقریبا دو برابر شهریه یک مدرسه خصوصی در آن نواحی است.

من در حوزه ICT4D که بسیار نوپا و تازه است فعالیت می کنم و تخصصم در نرم افزار و کامپیوتر و برنامه نویسی باعث شده است تا شرکت مایکروسافت برای راه‌اندازی و نظارت بر پروژه هایش در هند من را به آن مناطق بفرستد.

این ماموریت کمک زیادی کرد تا از نزدیک شاهد تاثیر تحولات فناوری بر زندگی روزمره مردم فقیر باشم.

اما اگر می خواهید بدانید که ICT4D چیست، باید بگویم این کلمات که مخفف فناوری اطلاعات و ارتباطات برای توسعه است هدفش استفاده از قدرت و امکانات فناوری‌های نوین به ویژه رایانه شخصی، تلفن‌های هوشمند و اینترنت در جهت حل مشکلات اجتماعی به خصوص کاهش فقر جهانی است.

در واقع این پروژه از دو شاخه نشأت گرفته است یکی ظهور یک جامعه بین المللی مشتاق توسعه که دنبال کشف راه‌حل های جدید برای معضلات جامعه جهانی هستند و دومی بسط حوزه نفوذ صنعت و فناوری به بازارهای نوظهور و امور بشردوستانه.

پلتفرم نوآری باز کوشا | پیشرفت فناوری می تواند فقر را ریشه‌کن کند؟

این دومی باعث شد که من به هند نقل مکان کنم و به عنوان یک دانشمند کامپیوتر که برای مرکز تحقیقات مایکروسافت در ایالات متحده کار می کردم، در زمانی که هند به عنوان یک ابرقدرت فناوری اطلاعات ظاهر شده است و این واقعیت باعث افزایش سرمایه گذاری های شرکت های چند ملیتی در آن کشور شده ماموریتی ویژه به آنجا بر عهده من گذاشته شود.

در سال 2004 از من خواسته شد که به راه اندازی یک آزمایشگاه در بنگلور کمک کنم و من از این فرصت استفاده کردم و در حالی که مأموریت اصلی ام گسترش آزمایشگاه و فراهم کردن شرایط مناسب برای مشارکت دادن استعداد های علمی و مهندسی هند در تحقیقات علوم کامپیوتری بود، این شانس را داشتم که یک گروه تحقیقاتی ICT4D راه اندازی کنم، جایی که امیدوار بودم تخصص خود را به چیزی با ارزش اجتماعی وسیع تر و والاتری اختصاص دهم.

در آن زمان، تله سنتر ها فرزندان ICT4D بودند. تله سنتر ها مانند کافه های اینترنتی یا همان کافی نت ها هستند، با این تفاوت که در جوامع فقیر با هدف تسریع رشد اقتصادی-اجتماعی ایجاد شده اند. این مراکز اغلب به طور کامل یا جزئی توسط سازمان های خارجی، دولت ها، سازمان های غیردولتی، دانشگاه ها، حمایت می شوند که هدف های ثانویه مختلفی از سود و تبلیغات تجاری گرفته تا افزایش تعامل با حوزه های رای گیری برای بهره برداری های سیاسی را در بر می گیرند.
پلتفرم نوآری باز کوشا | تله سنتر
در رتاوادی تله سنتر به طور مشترک توسط یک شرکت راه اندازی انتفاعی و یک غیرانتفاعی محلی ایجاد شد.

شرکا بر این باور بودند که این مرکز هم خدمات اجتماعی به مردم ارائه می دهد و هم برای صاحبانش منبع درآمدی خوبی است.

ناگفته نماند که برخی از تله سنتر ها در حقیقت موفق بوده اند و توانسته اند تاثیرات خوبی در جامعه هدف خود بگذارند.

مثلا یکی از اپراتور ها در جنوب هند گزارش داد که با ایجاد یک کنفرانس ویدئویی به موقع بین او و یک متخصص کشاورزی از دانشگاه، محصول بامیه یک کشاورز را از فاسد شدن و خراب شدن نجات داده است.

یکی دیگر از اپراتور ها نیز گزارش داد که پس از افتتاح یک مرکز آموزش کامپیوتر سه برابر افزایش درآمد داشته است و خودش و خانواده اش از فقر نجات پیدا کرده اند.

اما با همه این ها همچنان عناوین مطبوعات در این خصوص همراه با بزرگ نمایی های افسانه ای بوده است:

«کشاورزان سویا در هند به دهکده جهانی ملحق می شوند» (نیویورک تایمز).

«کشاورز کنیایی اینترنت را به عنوان ناجی محصول سیب زمینی خود معرفی کرد» (بی بی سی)

این داستان ها دست به دست هم داده اند تا امید های زیادی را برای تله سنتر ها به وجود آورند:

امید هایی مانند اینکه آموزش از راه دور می تواند به آموزش کودکان کمک کرده و کودکانی که در مناطق دورافتاده هستند مانند یک دانش آموز از امکانات تحصیلی برخوردار شوند.

یا پزشکی از راه دور می تواند سیستم های مراقبت بهداشتی روستایی بسیار ابتدایی و ناکارآمد هستند را بهبود بخشد.

برخی تا این حد پیش رفتند که این مراکز را محملی برای شهروندان متصور شده اند که کمک می کند تا آن ها به صورت مستقیم و با دور زدن مقامات فاسد دولتی به یکدیگر خدمات ارائه دهند و نقش واسطه ها و دلال های حکومتی را حذف کنند.

در همین زمینه و بر اساس همین امیدها و آرزوها یکی از اعضای شورای مشورتی امور علمی نخست وزیر هند، گزارشی ارائه داده است که این مراکز می توانند درآمد را در مناطق دورافتاده و روستایی تا دو برابر افزایش دهند و این یعنی می توان به نابودی فقر روستایی امیدوار بود.

علاوه بر این ام اس سوامیناتان، که به طراح برنامه «انقلاب سبز» هند در زمینه کشاورزی شناخته می شود، خواستار ایجاد تله سنتر در همه 640000 روستای این کشور شد. به همین ترتیب کشور های دیگر نیز از این روند پیروی کرده و برنامه هایی برای راه اندازی تله سنتر های ملی در دست اقدام دارند.

می توان مشاهده کرد که فعالان این حوزه مداوم در حال پمپاژ میزان بالایی از هیجان و امید هستند و با اغراق از دست آورد های آن در رفع مشکلات اجتماعی و آسیب های فقر سخن می گویند.

مثلا نیکلاس نگروپونته

این ایده پرداز طرح یک لپ تاپ برای هر کودک (OLPC)است او پروژه ای که به دستیابی کودکان فقیر در سراسر جهان به لپ تاپ های ارزان قیمت اختصاص دارد، ادعا می کند:

«کودکان در جهان در حال توسعه به جدیدترین فناوری، به ویژه سخت افزار بسیار مقاوم و نرم افزار های نوآورانه نیاز دارند».

جالب است که کوفی عنان نیز علناً از این پروژه حمایت کرده و آن را گام بزرگی در راه فقرزدایی دانسته است.

اما با همه این حرف ها آنچه در واقعیت در حال رخ دادن است چیز دیگری به ما می گوید، رصد شرایط اینگونه نشان می دهد که موفقیت های ICT4D اندک، زودگذر و منقطع است.

در رتوادی، مالک این مرکز تقریباً بیست دلار در ماه درآمد داشت، اما هزینه های ماهانه سخت افزار، برق، اتصال و نگهداری از مرکز حدود صد دلار بود.

به همین دلیل مرکز مدت کوتاهی پس از بازدید من بسته شد، زیرا درآمد آنجا حتی کفاف هزینه های جاری را نمی داد. در حقیقت این مرکز هیچ تاثیری در میزان درآمد اپراتور آن نداشت.

من طی پنج سال به 50 مرکز در سراسر آسیای جنوبی و آفریقا سفر کردم. اکثریت قریب به اتفاق آن ها شباهت زیادی به مرکز روستای رتوادی هند داشتند.

در عموم این مناطق مردم محلی به ندرت برای اینترنت ارزش قائل بودند و زیاد توجهی به اهمیت و کارویژه های آن نمی کردند به همین دلیل اپراتور های مرکز تلفن حتی نمی توانستند خدمات ناچیز موجود را به بازار عرضه کنند.

اکثر آن ها به سرنوشت مرکز رتوادی دچار شدند و بلافاصله پس از افتتاح تعطیل شدند. باید این نکته مهم را همین جا بگویم که گرچه تحقیقات روی کارآمدی این مراکز، از نظر دقت و مقیاس محدود است، اما مشاهدات من را در مورد عملکرد ضعیف این مراکز تأیید می کند.

همان‌طور که به زودی متوجه شدم، این سرمایه گذاری های عمدتا شکست خورده منعکس کننده یک الگوی بزرگتر در فناوری و توسعه هستند، که در آن فناوری های جدید خوش بینی و شور و نشاط را در نهایت با واقعیت های ناامید کننده از بین می برند.

با توجه به همین تجربه های شکست خورده، ناظران دانشگاهی و فعالان اجتماعی، پروژه های ICT4D را مورد انتقاد شدید قرار داده اند و دلایل بسیاری را که منجر به شکست این طرح ها می شود برشمردند، شاید بتوان این دلایل را به صورت زیر دسته بندی کرد:

علاقه مندان به ICT4D

فناوری مناسب با زمینه و محیطی که میهمان آن هستند را طراحی نمی کنند، به هنجار های اجتماعی-فرهنگی میزبان پایبند نیستند، ظرفیت های تامین برق در مناطق محروم را در نظر نمی گیرند، زیرساخت های حمل ونقل بد را در نظر نمی گیرد، از طریق یک مدل مالی مناسب برنامه ریزی نشده اند و انگیزه هایی برای همه ذینفعان فراهم نمی کند و غیره.

اما این فهرست از مشکلاتی که مطرح شده است در نهایت هیچ بینشی در مورد دلایل اصلی که منجر به شکست پروژه های ICT4D می شود به ما نمی دهد.

گرچه من و گروهم را هیچ چیز بیشتر از یافتن راهی که بتوانیم با فناوری ریشه فقر را در مناطق محروم بخشکانیم خوشحال نمی کرد.

اما زمانی که پروژه های تحقیقاتی را در حوزه های مختلف (آموزش، تامین مالی خرد، کشاورزی، مراقبت های بهداشتی) و با فناوری های مختلف (کامپیوتر، تلفن های همراه هوشمند طراحی شده سفارشی) انجام دادیم، الگویی که ارتباط چندانی با خود فناوری ها نداشت، پدیدار شد.

در هر یک از پروژه ها، تأثیرات یک فناوری کاملاً به قصد و ظرفیت افرادی که آن را مدیریت می کردند وابسته بود.

موفقیت پروژه های رایانه شخصی در مدارس به مدیران حامی و معلمان متعهد بستگی داشت.

فرآیند های اعتبار خرد با تلفن های همراه به دلیل سازمان های تامین مالی خرد موثر عمل کرد.

آموزش شیوه های کشاورزی از طریق ویدئو به افسران توسعه کشاورزی و کارکنان غیرانتفاعی متعهد نیاز داشت.

اگر بخواهم همه چیزهایی را که از طریق تحقیق در ICT4D یاد گرفتم خلاصه کنم، این چنین خواهد بود: فناوری – صرف نظر از اینکه چقدر خوب طراحی شده باشد – فقط یک افزایش دهنده ظرفیت انسان برای بهره بردن از شرایط جدید است، اما به هیج وجه عامل جایگزین نیست.

 

تقویت ظرفیت فناوری مناسب

اگر مجموعه ای از افراد شایسته و با ایده ها و اهداف خوب دارید، فناوری مناسب می تواند ظرفیت آن ها را تقویت کند و نتایج شگفت انگیزی برای شما به ارمغان بیاورد. اما، در شرایطی که نیروی انسانی نامطلوب وجود داشته باشد، مانند بوروکرات های فاسد دولتی، یا نیروی انسانی دارای حداقل ظرفیت باشد، مانند افرادی که از آموزش ابتدایی محروم شده اند، می توانم با قاطعیت بگویم که فناوری های پیشرفته هیچ کمکی به پیشرفت و توسعه مجموعه نخواهد کرد.

این نتیجه عینی مخالف نظر طرفداران تله سنتر ها است، که معتقدند آوردن اینترنت به روستا ها برای متحول کردن روستا ها کافی است و صرفا با ورود فناوری ما شاهد بروز تحولات بزرگ خواهیم بود.

فناوری از این جهت ظرفیت ها را افزایش می دهد که تأثیر آن با توجه به تغییرات اجتماعی مضاعف است.

در جهان توسعه یافته، این تمایل وجود دارد که اینترنت و سایر فناوری ها را به عنوان عواملی ضروری و ذاتی با ارزش مثبت ببینند و از آن ها در جهات مثبت استفاده کنند.

در واقع سهم سودمند آن ها مشروط به ظرفیت جذب در میان کاربران است که اغلب در کشور های در حال توسعه چنین ظرفیتی وجود ندارد.

فناوری تنها در حدی تأثیرات مثبت دارد که افراد مایل و قادر به استفاده مثبت از آن باشند.

چالش توسعه بین المللی این است که، پتانسیل جوامع فقیر هر میزان که باشد، این ظرفیت، و توانایی بهره بردن از آن بسیار پایین است و فناوری نمی تواند این ضعف را جبران کند.

در واقع فقر مانع اصلی در بهره بردن از فناوری در راستای توسعه این مناطق است.

این نکته ممکن است زمانی که به صورت انتزاعی بیان شود زیاد مهم تلقی نشود، اما برای هرکسی که انتظار دارد دنیا را با فناوری نجات دهد، پیامد مهمی دارد:

شما نمی توانید در رسیدن به اهدافتان موفق شوید مگر اینکه این فناوری در جایی به کار گرفته شود که ظرفیت های لازم در انسان های آن منطقه از قبل وجود داشته باشد (به واسطه آموزش و بالا بودن سطح زندگی و رشد عقلانیت)، یا اینکه مایل به سرمایه گذاری هنگفت در توسعه قابلیت ها و نهاد های انسانی باشید.

اما همان طور که گفتم بر خلاف واقعیت های موجود، باوری که توسط تکنوکرات ها به عنوان یک اصل پذیرفته شده است این است که انتشار گسترده فناوری با طراحی مناسب، به خودی خود، می تواند راه حل هایی برای فقر و سایر مشکلات اجتماعی ارائه دهد. اشتباه این دسته این است که آن ها نفوذ فناوری را با پیشرفت یکی می دانند.

 

تلفن همراه می تواند به پایان دادن فقر جهانی کمک کند؟

اخیراً، یکی از تیتر های مجله نیویورک تایمز، این بود که «آیا تلفن همراه می تواند به پایان دادن فقر جهانی کمک کند؟» ودر ادامه مقاله تاکید کرده بود: «امکانات ناشی از گسترش تلفن های همراه به طور بالقوه توانایی چنین کاری را دارند و انقلابی در این زمینه ایجاد می کنند».

تعبیر «انقلابی» در واقع همان افسانه اغوا کننده ای است که طرفداران این ایده ها از آن استفاده می کنند.

اغواکنندگی این تعابیر به این دلیل است که اساسا گسترش فناوری آسان تر از ایجاد تغییرات گسترده در نگرش های اجتماعی و ظرفیت انسانی است.

به عبارت دیگر، خرید صد هزار رایانه شخصی بسیار کمتر از ارائه آموزش واقعی برای صد هزار کودک زمان و انرژی می برد.

راه اندازی یک خط تلفن بهداشتی پیام رسان بسیار ساده تر از متقاعد کردن مردم به جوشاندن آب قبل از مصرف آن است.

نوشتن برنامه ای که به مردم کمک می کند بفهمند از کجا می توانند دارو بخرند آسان تر است تا اینکه آن ها را متقاعد کنید که دارو برای سلامتی آن ها مفید است، اما طرفداران ICT4D – آگاهانه یا غیر آگاهانه – این حقایق را نادیده می گیرند تا راه حل های خود را ترویج کنند.

برآورد هزینه های سالانه ICT4D در سراسر جهان دشوار است، اما بسته به آنچه رصد می شود، از صد ها میلیون تا ده ها میلیارد دلار متغیر است.

با توجه به وسعت سرمایه گذاری، می توان هزینه های فرصت قابل توجهی برای آن قائل شد. هزینه طرح OLPC صد دلار به ازای هر لپ تاپ بود که در نگاه اول و بدون توجه به کشور میزبان این طرح مقرون به صرفه به نظر می رسد، اما این تقریباً نیمی از بودجه آموزشی هند برای هر دانش آموز است که بیشتر آن در حال حاضر به حقوق معلمان اختصاص دارد.

آیا صد دلار برای یک کامپیوتر منطقی است وقتی 0.50 دلار در سال برای هر کودک برای قرص های کرم زدایی می تواند بروز انگل های عامل بیماری را کاهش دهد و حضور در مدرسه را 25 درصد افزایش دهد؟

علیرغم نیاز های حیاتی در همه زمینه های توسعه، طرفداران ICT4D نه تنها هزینه های فرصت فناوری را نادیده می گیرند، بلکه برای تأمین بودجه خود به بودجه های تخصیص یافته به اهداف غیرفناوری نیز چشم دارند و برای به دست آوردن آن به دولت ها فشار می آورند.

به دلایلی که گفتم و عدم ظرفیت های لازم و فقر شدید در واقع، فناوری درست است که به ثروتمندان کمک می کند تا ثروتمندتر شوند و از ظرفیت های آن استفاده بهتری کنند، اما بهره اندکی برای فقرا دارد، زیرا آن ها فاقد ظرفیت های لازم برای بهره برداری مناسب از آن هستند و به واسطه فقیر بودن فاقد رشد لازم برای استفاده از فناوری هستند، در نتیجه فناوری نیز همچنان به عنوان عاملی برای افزایش شکاف بین ثروتمندان و فقرا شناخته می شود.

فناوری این شکاف را از طریق سه مکانیسم افزایش می دهد. اول، دسترسی آسان، فناوری به طور دائم برای افراد ثروتمند و قدرتمند قابل دسترسی است. نه تنها به دست آوردن فناوری، بلکه بهره برداری، نگهداری و ارتقاء آن نیز هزینه دارد.

به عنوان مثال، اکثر کتابخانه های عمومی در ایالات متحده دسترسی رایگان به اینترنت دارند، اما ساکنان فقیرتر اوقات فراغت کمتری برای بازدید از آن ها دارند و به دلیل هزینه های حمل و نقل، دسترسی به آن فناوری برای آن ها دشوارتر است.

در این میان ممکن است موانع اجتماعی نیز وجود داشته باشد: بسیاری از مراکز روستایی که من در کشور های در حال توسعه بازدید کرده ام، به دلیل قوانین اجتماعی اجازه استفاده به افراد طبقه پایین، یا اعضای قبیله دیگر یا جنسیت مونث، را نمی دادند و حتی برای افراد کم برخوردار روستاهایشان قابل دسترسی نبودند.

علاوه بر این موانع، تولیدکنندگان فناوری نیز شکاف دیجیتال بین فقیر و غنی را تقویت می کنند.

آن ها به عنوان شرکت های خصوصی به دنبال سود بیشتر هستند پس، به طور کلی، محصولات خود را به گروه های بزرگتری از مشتریان ثروتمندتر، که احتمال خرید بیشتری دارند، ارائه می دهند.

فناوری علاقه سهامداران به سود را تقویت می کند، و در سطح جهانی، این بدان معناست که سخت افزار برای افرادی که در دفاتر تحت کنترل آب و هوا با برق AC پایدار کار می کنند، طراحی می شود.

نرم افزار به زبان هایی توسعه می یابد که بزرگترین و ثروتمندترین جمعیت جهان آن را درک می کنند؛ و محتوا تمایل دارد برای مخاطبانی با بیشترین درآمد نوشته شود تا توسط آن ها خریداری شود.

نتیجه باز هم این است که افراد محروم بیشتر در معرض آسیب قرار می گیرند. هند دارای بیش از بیست زبان محلی است، با این حال تقریباً تمام نرم افزار های مورد استفاده در آنجا به زبان انگلیسی هستند و این فرآیند استفاده از رایانه را برای کسانی که فقط به زبان محلی خود مسلط هستند و به دلیل فقر آموزشی زبان انگلیسی بلد نیستند دشوار می کند.

این یک حقیقت در بازار جهانی فناوری است: اگر یک فناوری برای کسی طراحی نشده باشد، او آن را نخواهد خرید؛ و اگر او آن را نخرد، تولیدکنندگان برای او طراحی نخواهند کرد؛ و این شعار یعنی فقرا اساسا در معادلات طراحی فناوری جایگاهی ندارند.

گرچه تله سنتر ها به دنبال رفع این مشکل بوده اند و افراد فقیر را مخاطب خود قرار می دادند، اما عموما به این نکته توجه نداشتند که شیوه های مترقی با توجه به ماهیت فناوری به تنهایی قادر به رفع کمبود های دیگری که فناوری نمی تواند جایگزین آن ها شود نیستند.

در حقیقت امکان دسترسی به یک زمین بازی به صورت مساوی برای همه، جایگزین نابرابری های بین خود بازیکنان نمی تواند باشد؛ و مسئله اساسی همین نابرابری بازیکنان است.

این حقیقت ما را به مکانیسم دوم می رساند: حتی اگر بتوان با دسترسی نابرابر به فناوری از طریق فناوری توزیع شده جهانی مقابله کرد، ظرفیت های متفاوت و نابرابر – از نظر آموزش، مهارت های اجتماعی یا ارتباطات اجتماعی – همچنان باقی می ماند.

آزمایش فکری زیر را در نظر بگیرید. به شما و یک کشاورز فقیر در دهکده ای دورافتاده، 24 ساعت فرصت داده می شود تا آنجا که می توانید برای خیریه مورد نظرتان پول جمع آوری کنید. هر دوی شما فقط به یک کامپیوتر متصل به اینترنت دسترسی نامحدود دارید.

چه کسی می تواند پول بیشتری جمع آوری کند؟ شما به دلیل تحصیلات، روابط اجتماعی، اعتماد به نفس و ظرفیت های سازمانی خود این کار را قطعا بهتر انجام می دهید. فناوری در هر دو مورد دقیقاً یکسان است، اما تفاوت در نتیجه به دلیل کیفیت های مرتبط با ویژگی های شخصی است. می توان استدلال کرد که پروژه های تله سنتر ها فاصله چندانی با نسخه واقعی این آزمایش ندارند.

مشتریان این مراکز از نظر سواد، تحصیلات، روابط اجتماعی، نفوذ سیاسی ضعف دارند، بنابراین در ارزشی که می توانند از اینترنت استخراج کنند دارای محدودیت هستند. با ظرفیت محدود شناختی و آموزشی مخاطبین، ارزش فناوری در این مکان ها به حداقل می رسد.

همراه با دسترسی و ظرفیت متفاوت، مکانیسم سوم انگیزه های متفاوت است که به گسترش واگرایی بین افراد ممتاز و طبقات بالا و حاشیه نشین ها کمک می کند. مردم می خواهند با فناوری هایی که به آن دسترسی دارند چه کنند؟ ما که در ICT4D کار کرده ایم، اغلب شاهد این واقعیت بوده ایم که افراد فقیر برای کسب آموزش بیشتر، یادگیری در مورد اقدامات بهداشتی یا ارتقای مهارت های حرفه ای عجله نمی کنند. در عوض، آن ها از فناوری در درجه اول برای سرگرمی استفاده می کنند. نظرسنجی های Telecenter نشان می دهد که وقتی جوانان روستایی به رایانه شخصی و اینترنت دسترسی یافتند استفاده اکثر آن ها بازی، تماشای فیلم یا مشاهده محتوای بزرگسالان است. بسیاری از آن ها در استفاده از نرم افزار های مورد نیاز برای دانلود ویدیو های YouTube از رایانه شخصی بر روی تلفن همراه مهارت پیدا می کنند. اما همین کاربران معمولاً درس های حسابداری و زبان مبتنی بر نرم افزار را کنار می گذارند. آنچه مداخله گران آن را استفاده «مولد» از فناوری می دانند، با تمایلات «بیهوده» کاربران به عکس خود تبدیل می شود.

من در این ماجرا افراد فقیر که قربانیان وضع موجود هستند را مقصر نمی دانم. هیچ یک از این سه مکانیسم لزوماً از شکست افرادی که فقیر هستند یا تحصیلات ضعیفی دارند صحبت نمی کند. بلکه سرزنش ها متوجه شرایط تاریخی، ساختار های اجتماعی و عدم تمایل جهان ثروتمند به سرمایه گذاری در آموزش با کیفیت بالا و همگانی است. در واقع، یکی از دلایل با ارزش بودن آموزش این است که اشتها و ظرفیت استفاده از ابزار های مدرن را ایجاد می کند. اگر اقتصاد های در حال توسعه این ظرفیت را داشتند، نیازی به فشار فناوری خارجی برای پیشرفت وجود نداشت بلکه افراد توانمند فناوری مورد نیاز خود را جذب یا توسعه می دهند.

آمریکای شمالی، اروپای غربی، ژاپن و چندین منطقه فعال از نظر اقتصادی نمونه هایی در این زمینه هستند. قبل از اینکه فناوری های دیجیتال تأثیر قابل توجهی در این کشور ها داشته باشد، آن ها توانسته بودند به قدرت های باثبات اقتصادی تبدیل شوند. در حقیقت تولید و مصرف پیشرفته آن ها از فناوری اطلاعات را می توان بیشتر به عنوان نتیجه پیشرفت های اقتصادی تفسیر کرد تا علت آن.

رایانه ها، اسلحه ها، کارخانه ها و دموکراسی ابزار های قدرتمندی هستند، اما نیرو هایی که تعیین می کنند در نهایت چگونه از آن ها استفاده می شود، انسان ها هستند.

شواهدی وجود دارد که کاربرد های فناوری اطلاعات و ارتباطات در کشور های در حال توسعه هیچگاه مستقیماً به پیشرفت اجتماعی و اقتصادی منجر نشده است. تلویزیون را در نظر بگیرید. در گذشته ادعا میشد که شواهد مردم شناسی نشان می دهد که نمایش های تلویزیونی که ارزش های شهری را به تصویر می کشند می توانند نگرش های اجتماعی را در مناطق روستایی تغییر دهند. یکی از سازمان های غیرانتفاعی، مرکز رسانه های جمعیت، به صراحت این اصل را به منظور تأثیرگذاری بر نرخ تولد و شیوه های مراقبت بهداشتی در کشور های در حال توسعه با نمایش سریال هایی با پیام های اجتماعی مثبت اعمال می کند.

با این حال، نیم قرن بعد، متوجه شدیم که تلویزیون برای آموزش ملی یا کشاورزی، چه در کشور های توسعه یافته و چه در کشور های در حال توسعه، مفید نبوده است. مثلا در هند، با وجود اینکه حدود نیمی از خانواده ها تلویزیون دارند، اما تلویزیون مانعی در برابر فقر و بیماری این خانواده ها نبوده است. با هر پتانسیلی که برای تلویزیون در این زمینه قائل باشیم، جامعه – چه به عنوان تولید کننده و چه مصرف کننده فناوری – نتوانسته است آن را به طور مداوم در جهت توسعه در مقیاس بزرگ به کار گیرد.

نتیجه

حرف من این نیست که تکنولوژی بی فایده است. بلکه پیشرفت فناوری قطعا تأثیرات مثبتی دارد. اما ارزش یک فناوری به انگیزه ها و توانایی های سازمان هایی که از آن استفاده می کنند بستگی دارد

– روستاییان باید سازماندهی شوند، محتوا باید تولید شود و مربیان باید آموزش ببینند.

به عبارت دیگر، انتشار فناوری آسان است. اما باید بدانیم که پرورش ظرفیت انسانی که از آن به خوبی بتواند استفاده کند، نکته اصلی و مهم ماجرا است.

پلتفرم نوآوری باز کوشا از همه‌ی علاقمندان در حوزه فناوری و نوآوری دعوت می کند تا در مسابقات ایده یابی شرکت نمایند.

ضبط پیام صوتی

زمان هر پیام صوتی 5 دقیقه است